Een gunstige wind in Roeselare - 2 -

 Nog tot 22 maart kan je je laten meevoeren met een gunstige wind die waait doorheen zeven locaties in Roeselare. Gedreven door Anemochorie kom je zo in de Augustijnenkerk, vroegere kerk van het Klein-Seminarie waar onder anderen Guido Gezelle les heeft gegeven. Daar hangt een groot barok schilderij met de vier evangelisten, een kopie van een werk van Rubens. Het originele hangt volgens Wikipedia in de John and Mable Ringling Museum of Art in Sarasota (Florida, USA). Op een grote barokke lezenaar onder deze Rubenskopie kan je de ets 'Neverland' zien van Paula Rego (1935-2022) uit haar Peter Pan-suite.

(eigen foto : boven kopie Rubens De vier evangelisten, onder op lezenaar: Paula Rego)

(eigen foto : Paula Rego : 'Neverland')

Enkele bijzondere sculpturen zijn ook te zien in deze kerk met onder anderen werken van de in Poperinge geboren Geerke Sticker (1993) 'Lucky Nut' en 'Totem' van Sven Verhaeghe (1974) en van de Roeselaarse kunstenaars Klaas Rommelaere (1986) 'Hereditary' en van Isidoor Goddeeris (1953) 'Il Ponte'.

(eigen foto - Isidoor Goddeerig : Il Ponte)

Deze en nog meer werken dialogeren met het gebouw en met elkaar en inspireren bezoekers om verwonderd te blijven.

*link met info over Rubenswerk : https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Painting_of_tapestry_for_the_Convent_of_Las_Descalzas_Reales,_workshop_of_Peter_Paul_Rubens,_c._1625,_oil_on_canvas_-_John_and_Mable_Ringling_Museum_of_Art_-_Sarasota,_FL_-_DSC00500.jpg

 

Een gunstige wind in Roeselare - 1 -

 

Nog tot en met 22 maart (woe-zon van14u tot 18u) is in Roeselare het kunstenfestival Anemochorie te bezoeken op zeven locaties, gratis!

De bijzondere titel is een term uit de biologie die verwijst naar de verspreiding van zaden, sporen of vruchten van een plant door de wind. De organisatie smijt dus via kunstwerken ideeën, betekenissen, creatieve prikkels, ... de lucht in opdat de toeschouwers zich zouden laten 'bevruchten' door wat ze zien. Of zoals het in een programmaboekje staat : "Vanuit het idee dat zaden de wereld intrekken op het ritme van de wind, ontstaat ook jouw route door de expo. Je kiest zelf waar je begint en hoe je dwaalt. Niet de rechte lijn telt, maar wat je onderweg ontdekt."

In dit en enkele volgende berichten wil ik je even meenemen naar wat ik onderweg heb ontdekt in Roeselare met de hoop dat jij ook de weg vindt naar deze bijzondere en veelzijdige tentoonstelling.

Hier begin ik met enkele schilderijen in de Villa Vande Walle.

(Diederik Boyen : Light 4 - eigen foto)

(Marc Ronet : Le table Orange - eigen foto)

Van Gogh over schilderen

 Ik ben al enkele maanden bezig met het lezen van de brieven van Vincent Van Gogh (Mercatoruitgave 2009). Deze brieven tonen hoe de mens en de kunstenaar Van Gogh zoekt om te (over)leven in en met en dank zij en ondanks de kunst. Wanneer hij zich in mei 1889 vrijwillig laat opnemen in een instelling in Saint-Rémy-de-Provence worden hem heel wat dagelijkse zorgen uit handen genomen en zie je hoe hij uitvoerig in zijn brieven doordenkt over zijn leven en het kunstenaarschap. Op 10 september 1889 schrijft hij over zijn pogingen om in zijn schilderijen weer te geven wat hij voelt en denkt bij bepaalde landschappen of figuren. Zeer parallel aan wat Kandinsky ruim twintig jaar later zal nastreven in zijn werken (zie berichten van januari laatst). 

Het is treffend om te ontdekken hoe twee totaal verschillende artiesten in een gelijklopende zoektocht gewikkeld zijn.

Van Gogh schrijft aan zijn broer Theo :

"Wat is de toets, de penseelstreek toch iets merkwaardigs. In de openlucht blootgesteld aan de wind, de zon en de nieuwsgierigheid van de mensen werk je zo goed als je kunt, je beschildert je doek als een bezetene. Toch krijg je dan het ware en wezenlijke te pakken - dat is het moeilijkste. Maar als je die studie na enige tijd weer oppakt en de penseelstreken ordent overeenkomstig de onderwerpen - dan is dat natuurlijk harmonieuzer en aangenamer om te zien en daar voeg je dan je sereniteit en glimlach aan toe.

Ah, nooit zal ik in staat zijn mijn indrukken weer te geven van sommige figuren die ik hier gezien heb. Natuurlijk is dit de weg waar iets nieuws ligt, de weg van het Zuiden, maar de mensen van het Noorden kunnen er maar moeilijk toe doordringen. En ik weet al bij voorbaat dat ik op de dag dat ik enig succes zal hebben, zal verlangen naar mijn eenzaamheid en wanhoop van hier, toen ik door de ijzeren tralies van mijn cel de maaier beneden in het veld zag. Geen kwaad zonder baat." (Vincent Van Gogh De brieven, deel 5, blz. 92,  brief 801)  

(Eug. Delacroix :
Le Christ endormi pendant la tempête
ca. 1853 - ©Wiképedia)

Even verder noemt hij Eugène Delacroix zijn grote voorbeeld.

"En weet jij waarom de schilderijen van Eug. Delacroix - de religieuze en de historische schilderijen, La barque du Christ, de Piëta, Les croisés, zoveel allure hebben? Omdat Eugène Delacroix, als hij een Gethsemane maakt, vooraf ter plaatse is gaan kijken wat dat is, een olijfgaard en zo ook voor de zee die wordt geteisterd door een hevige mistral en omdat hij beseft moet hebben dat die mensen waarover de geschiedenis ons verhaalt, dogen van Venetië, kruisvaarders, apostelen, heilige vrouwen, van hetzelfde soort waren en op een vergelijkbare manier leefden als hun huidige afstammelingen." (ibidem)

Zo zien we hoe schilders vanuit verschillende achtergronden, in andere tijden en contexten verlangen om uitdrukking te geven aan hoe zij de wereld en hun leven beleven.

Vlaamse kunst in Cassel Musée départementale de Flandre

 In het Noord-Franse stadje op de berg, Cassel, toont het museum 'Vlaamse kunst' van vroeger en nu.

Naast oude schilders zoals Bosch, Jan Fyt, Teniers, Rubens, Van Dyck zijn er ook hedendaagse 'Vlaamse' artiesten te zien.

Zo is er een heel mooi werk van Thierry de Cordier (1954) met een spookachtig/sprookjesachtig landschap waar je als kijker kunt in verdwalen. Op de voorgrond op het doek lezen we in witte letters Lors la beauté s'enfuit en het werk draagt als titel Verdure folle N°1.

Een boeiend werk dat intrigeert en uitnodigt lang te kijken.

(Thierry de Cordier - Verdure Folle N°1 - eigen foto)

Een andere hedendaagse Vlaamse artiest is Wim Delvoye (1965) met de vergulde sculptuur Möbius Dual Corpus Direct Current. We zien getorste kruisen in een eeuwigkronkelende beweging. Op de achtergrond een 16e eeuws schilderij met het verraad van Christus door Judas, die hem een kus geeft.

(vooraan Delvoye en achteraan de Judaskus - eigen foto)

Ook al ligt het museum op een top, het is geen topmuseum, maar het is een bezoek zeker meer dan waard.

Musée de Flandre Cassel

 Midden het relatief vlakke land van Frans-Vlaanderen ligt de eenzame getuigenheuvel die we kennen onder de naam Kasselberg. 

Vanop de berg heb je dan ook een panoramisch zicht over de gehele streek over 360°. Bij mooi weer altijd weer even adembenemend, maar zelfs tijdens een grijze dag in januari blijft het uitzicht de moeite.

(eigen foto - zicht vanuit museum naar zuiden op een grijze 23 januari)

Deze heuvel heeft, gezien zijn ligging, altijd een militair belang gehad. De heuveltop werd bebouwd en kreeg in de middeleeuwen tot aan Wereldoorlog I toe een belangrijke strategische waarde.

In het plaatselijke museum "Musée départemental de Flandre" wordt deze bewogen geschiedenis gedocumenteerd, maar naast deze lokale (en ruimere) historische insteek is er ook ruimte voor 'Vlaamse' kunst.

Hier een humoristisch schilderij van Abraham Teniers (Antwerpen 1629-1670), een typisch werk voor hem die gespecialiseerd was in genrestukken met apen!

Gezien de huidige wereldsituatie waar zovele machthebbers graag oorlogje spelen, blijft dit werk wel héél actueel.

(Abraham Teniers : Apen bootsen soldaten na ca. 1660-1670 - eigen foto)

(detail uit bovenvermeld schilderij - eigen foto)

Gedateerd - acht februari

 

De Spaanse dichter Federico Garcia Lorca 

was 22 jaar toen hij dit vers schreef. 

Op deze dag, nu exact 126 jaar geleden, 

daagde het hem 

dat zijn onbezorgde jeugd voorgoed voorbij was. 

Een moment vol weemoed 

voor deze vroegrijpe schrijver en dichter.

ER ZIJN ZIELEN MET...

      8 februari 1920

Er zijn zielen met

Blauwe lichtsterren,

Verlepte ochtenden

Tussen bladeren van de tijd,

En kuise hoekjes

Die een oud geluid

Bewaren van weemoed

En dromen.

Er zijn andere zielen met

Pijnlijke spookbeelden

Van passies. Wormstekige

Vruchten. Echo's

Van een verbrande stem

Die van ver komt

Als een rivier

Van schaduw. Herinneringen

Leeg van tranen,

En kruimels van kussen.

Al een hele tijd

Is mijn ziel rijp,

En brokkelt troebel

Van mysterie af.

Aangevreten door illusie

Vallen stenen

Uit de jeugd in het water

Van mijn gedachten.

Iedere steen zegt :

God is heel ver!

(uit: Lorca, Federico Garcia, Verzamelde gedichten. Vertaald en toegelicht door Bart Vonck, met een nawoord van Hagar Peeters,

Amsterdam, uitg. Athenaeum - Polak & Van Gennep, 2009, blz. 71-72)

Onweerstaanbaar

 Onweerstaanbaar zal de lente doorbreken, opspringen, ook al is het nu nog grijs en kil.

De eerste tekenen zie ik al in de kleine stadstuin die ik mag koesteren.

Zie maar mee... 

De knollen van de voorjaarsbloeiers 

die ik in november aan de grond heb toevertrouwd 

beginnen te piepen tussen de houtschors.

De camelia knopt al volop.

Hoe geruststellend dat na de winter 

de lente komt, altijd weer, 

altijd eender en altijd anders.