Langs gemene wegen in Watou - 3 -

 De laatste jaren kreeg het kunstenfestival Watou een tweede plek, buiten het dorp, nl. het kasteeldomein De Lovie in Proven. Daar kan je op de begane grond van het kasteel het bewegingsarchief ontdekken van Motus Mori, een project van choreograaf Katja Heitmann en componist Sander van der Schaaf, met medewerking van een aantal performers. We hebben als mensen gemeen dat we ons bewegen en wat bewegingen zijn en kunnen betekenen is te ontdekken op een vrij indringende en directe manier. Een eerste ruimte nodigt je uit om te bewegen 'in opdracht' en al stappende geconcentreerd te blijven op je beweging. Bewegen is een doel op zich, geen middel om je te verplaatsen van A naar B of van de ene situatie naar de volgende omgeving. 

(Kasteel De Lovie - Motus Mori - eerste ruimte - eigen foto)

En na die belevenis kan je in de volgende ruimte ervaren hoe bewegende mensen indruk maken als je er maar oog voor hebt. 

(Kasteel De Lovie - ©website kunstenfestival Watou)

De derde aansluitende ruimte doet je dwalen tussen levensgrote projecties van o.a. personen die in de voorziening De Lovie wonen en werken en die de bezoeker aankijken en zonder woorden vragen 'wat beweegt je als mens?'. 

(Kasteel De Lovie - Motus Mori - derde ruimte - foto: Marc Deconinck)

Een ervaringsmoment dat door de verzen van dichter Carmien Michels nog versterkt wordt. Uit het heel lange gedicht Wat als ik iemand, dat je als afsluiter kan lezen na je dwaaltocht door het bewegingsarchief, hier een kort citaat...

WAT ALS IK IEMAND

(...)

Wat als ik iemand

kan vinden die mij dag en nacht wil spiegelen

zodat ik kan verifiëren of het klopt wat ze zeggen

dat mijn oogleden klapperen als ik eet

dat mijn wandel doet denken aan moeder eend

(...)

Langs gemene wegen in Watou - 2 -

 Wat hebben we gemeen als mensen onderweg in deze overgangstijden? Wat kan een dorp als Watou, helemaal perifeer in het Nederlandstalige gebied, een grensgeval ons 'leren'? 

Een triumviraat (Griet Dobbels -beeldend kunstenaar-, Lotte Dodion -dichter- en Cesar Janssens -theatermaker) waren getroffen door de schijnbare stilte van het dorp Watou. Ze wandelden met een groep mensen in stilte doorheen het landschap en deden een poging om de stilte te meten, te vangen en te behouden dank zij een stok met daarop een 'stiltevanger'. Met de opgenomen geluiden werd een geluidsinstallatie gemaakt met een 'gedichtenorgel' die je kan zien en beluisteren in de machinekamer van de vroegere brouwerij.

(Watou brouwerijsite - deel van de installatie met gedichtenorgel - eigen foto)

In de kelder van de brouwerijsite werden de stiltevangers in een visuele installatie verwerkt samen met videobeelden van tijdens de stiltewandeling. Het geluid van stilte leidde ook tot een nieuw gedicht van Lotte Dodion.

BOERENKOANS

Kan wind stilte verdraaien?

Hoe is het voor een graafmachine om rock bottom te raken?

Welk gemis zindert zingend in de rooilijn?

Kan een oogst zich mislukt voelen?

Gaat een plant ooit op zoek naar haar wortels?

Kan een voor achterom kijken?

Hoort een tractor de stem van zijn banden?

Laat klei zich kneden of vormt ze je handen?

Krijgt mais de krop in de keel?

Kan grond in verzet komen?

Kan een dag dromen?

Dit is de stilte van de ene boom die in de zoom

van het geoogste veld opschiet.

Ben jij die boom?

(Dodion, Lotte in Poëziekrant 2026, nr.3, blz. 16)

(Watou brouwerijsite - installatie met stiltevangers - eigen foto)

Langs gemene wegen in Watou - 1 -

 Na de vorige zomer zonder zomerfestival staat Watou weer op de kaart voor een festival waar beeldende kunsten, poëzie en het dorp zelf met zijn bewoners samen zoeken naar wat ze/we gemeen hebben. Nog tot eind augustus te bezoeken!

Via een aantal collectieven worden verschillende thema's aangesneden en de bezoeker wordt soms heel dringend en direct aangesproken en soms eerder via een zijweg. Ik kon het ene al meer waarderen dan het andere, maar de diversiteit aan benaderingen en thema's zoeken waar we samen op weg kunnen gaan. Klimaat, artificiële intelligentie, stilte en beweging, afbraak en (her)invulling van de publieke ruimte, de kansen en grenzen van de wetenschap...

Bij de start in het festivalhuis in Watou word je als bezoeker onmiddellijk met je neus bovenop de feiten gedrukt. Kan A.I. poëzie schrijven? Het collectief Ai Ai Poëzie brengt met Woutje een lichaamloze toepassing van Artificiële Intelligentie die getraind wordt met de gedichten die ooit werden gebracht in vorige kunstenfestivals. Mijn bezoek was nog in de eerste weken van de zomer en Woutje was nog niet voluit getraind. Op een scherm kan je als bezoeker drie van zijn gedichten lezen en bepalen of je het iets vindt of net niet. Een vignet kan je dan afdrukken met je instemming of ontstemming over Woutje. 

(festivalhuis Watou eigen foto)

In hetzelfde festivalhuis kan je dan op het eerste verdiep een hommage zien aan de vorig jaar overleden dichter Leonard Nolens (1947-2025) die je zelf nog even kan horen en waarvan drie gedichten prominent in die kamer hangen, samen met twee hommageverzen van respectievelijk Liesbeth D'Hoker en Maud Vanhauwaert. De emotionaliteit en de gelaagdheid die uit deze menselijke verzen spreken steekt schril af tegen de gekunstelde zinnen van Woutje. Voor mij kon Woutje niet bekoren, maar misschien moet hij meer trainen?? Maar gevoelig en gelaagd schrijven zal dat lukken??

(gedicht Leonard Nolens - festivalhuis Watou - eigen foto)

Een strand van papier

 Heel dikwijls zijn dichters nog het meest verwonderd over het dichten zelf. Dan hebben gedichten het maken van gedichten tot thema. Er gebeurt iets met en in de dichter die hijzelf/zijzelf niet kan bevatten. Je zou hele bloemlezingen kunnen samenstellen met gedichten die cirkelen rond het geheim van de poëzie. 

Zo ook is dit zomerse gedicht van Bert Voeten (1918-1992) een ode aan het schrijven.

DE ZON OP MIJN HAND

Schrijvend met de zon op mijn hand

ademend tussen blote woorden

op de strandwei van het papier

zie ik een kind door de regels lopen,

zorgeloos, met ogen die alles

drinken tot op de bodem. Alles.

Als ik het roep bij mijn eigen naam

blijft het even tussen twee zinnen

wachten, kijkt mij verwachtend aan,

ledigt mij en laat mij achter:

dorstend boven een zee van taal.

(uit : Het broeien van de zomer. Zomergedichten. Ingeleid door Menno Wigman. Amsterdam, uitg. 521, 2001, blz. 35)

Zo kan je ook dit schilderij van de Rotterdamse artiest Jan Schaeffer (1923-2018) lezen met kinderen die 'alles drinken tot op de bodem', omdat ze helemaal opgaan in hun spel met zand en water.

(Jan Schaeffer : Spelende kinderen op het strand - na 2000 - ©Kunstveiling.be)

Zomerse tijden

 Warme zomerse dagen zijn niet altijd zo welkom en vooral de hittegolfdagen vormen een uitdaging voor het menselijke lichaam én voor de samenleving. Niet zo verwonderlijk dat er sommige mensen het niet zo hebben gemunt op de zomer en zeker op de (ondertussen niet meer zo exclusief) zuiderse temperaturen. 

(©RodeKruis)

Daarin staan ze niet alleen, wat blijkt uit een vers van de Nederlandse dichter Remco Campert (1929-2022). Hij plaatst er de koude die bewaart tegen de warmte die verwoest. Vele mensen die van ver of nabij bosbranden hebben meegemaakt of nog meemaken zullen dit wellicht beamen.

TEGEN DE ZOMER

Niets is vernielender dan de warmte.

De kou houdt in stand is statisch

de warmte beweegt met de vernieling mee

en wekt een valse schijn

van zon gezondheid zinvolle zonde.

De warmte vleit paait belooft

maakt stofgoud van stof

liefde van begeerte

poëzie van leugens.

Ik hou niet van de warmte

broedplaats van muggen en maden

poel van limonade en andere slopende dranken.

Schenk me liever klare

kou en koffie.

Destructie bevroren duidelijk zichtbaar

en aanvaardbaar.

Wie in de kou zit schept geen illusies

maar schept sneeuw vrij ongenaakbaar

in de menselijke

soms bovenmenselijke winter.

(uit : Camper, Remco, Dichter, uitg. de bezige bij, Amsterdam, 2015, blz. 211)

10e biënnale van de schilderkunst - in Machelen -

 De derde locatie van de biënnale van de schilderkunst in de Leiestreek is het Raveelmuseum in Machelen, dat zopas is heropend na een aantal werken aan het gebouw en het herinrichten van de vaste collectie.

Ook hier wil ik enkele kunstenaars en kunstwerken even van naderbij bekijken en zien hoe deze 'schilderkunst' begrijpen.

Er zijn meerdere werken te zien van de in 2013 overleden Amerikaanse beeldhouwer en schilder Richard Artschwager, waaronder een zelfportret uit 2009 met in de titel tussen haakjes de verduidelijking (?) Ghost. Het werk is gemaakt met houtskool en acrylverf. 

(Richard Artschwager : Self Portrait (Ghost) 2009 - foto: Marc Deconinck)

De Italiaanse Mariella Simoni werkt op monumentale houten panelen die op de grond liggen. Ze brengt pigmenten aan die vermengd zijn met olie en harsen, waardoor het werk na het maakproces nog blijft 'leven' omdat deze materialen blijven veranderen. Zo is 'tijd' een factor die mee vorm geeft aan een werk.

(Mariella Simoni : Senza titolo - 1990-1992 - eigen foto)

In deze drie berichten over de biënnale zijn slechts enkele werken getoond, dus om deze beter te kunnen kaderen is een bezoek aan deze drievoudige tentoonstelling aan te raden, nog mogelijk tot en met 18 oktober.

10e biënnale van de schilderkunst - in Deurle -

In een vorig bericht maakte ik al melding van de tiende editie van de biënnale van de schilderkunst in de Leiestreek. Nu wil ik enkele werken en kunstenaars van nader bekijken in het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle. 

Wat dicht blijft bij de klassieke opvatting over schilderkunst zijn de tentoongestelde werken van de Britse Lubaina Himid (1954), die deze zomer ook present is in de Biënnale van Venetië als vertegenwoordiger van Groot-Brittannië.

In Deurle zijn enkele werken op hout te zien. Enerzijds een reeks deuren met daarop Afrikaanse vrouwen die elk vanop haar eigen deur converseert met de andere vrouwen. Anderzijds is er een beperkte selectie van 4 uit een installatie uit 2023 met 64 dunne hoge plankjes die de titel 'Aunties' meekregen. Himid verwijst naar de individualiteit van elke mens, door elke plank anders te beschilderen. Ze wil met deze reeks de vele vrouwen eren die haar in minder of meerdere mate hebben beïnvloed als familielid, als toevallige gesprekspartner op de markt, als lerares of ... Deze niet-alledaagse dragers zorgen dat het begrip 'schilderkunst' opengebroken wordt.

(Lubaina Himid : uit de reeks Five Conversations 2019 - eigen foto)

(Lubaina Himid : uit de reeks Aunties 2023)

Een andere vrouw is de in Brazilië geboren Erika Verzutti (1971) die vooral actief is met sculptuur. Er zijn in Deurle zeven reliëfs te zien die werden gegoten in brons. Er werd telkens kleur in verwerkt zoals hieronder met haar werk 'Homopatia Mondrian'. De verf en de structuur van het reliëf verwijzen naar de werken van Piet Mondriaan.  Sculptuur die schilderkunstig wil zijn.

(Erika Verzutti : Homopatia Mondrian 2020 -eigen foto)

De Franse Carlotta Bailly-Borg (1984) gebruikt velerlei technieken in haar artistieke praktijk (tekenen, schilderen, keramiek, fresco...). Hier in Deurle is ze aanwezig met een reeks gezandstraalde glaspanelen met vloeibare lichamen erop. Dankzij het zonlicht worden de schaduwen die ze vormen nog een extra laag van het kunstwerk. Schilderen met glas en met licht...

(Carlotta Bailly-Borg : And hearts shut 2026- eigen foto)

 

(de schaduw van 'And hearts shut - Carlotta Bailly-Borg 2026 - eigen foto)