Alle dagen feest in Sainte-Sévère

 In het zuiden van het departement Indre is er een dorpje dat bekend werd dank zij één film. Het dorp is Sainte-Sévère-sur-Indre en de film is Jour de fête van de Franse regisseur en acteur Jacques Tati (1907-1982).

(eigen foto)

Tijdens Wereldoorlog II heeft Tati een aantal maanden ondergedoken geleefd op een boerderij in de nabijheid van het dorpje Sainte-Sévère. Wanneer hij na de oorlog zijn eerste film draaide, dacht hij aan het landelijke dorp waar de tijd lijkt stil te staan. Of toch niet? Want tijdens het jaarlijkse dorpsfeest kunnen de inwoners voor het eerst kennismaken met onder meer een Amerikaanse film...

Dit dorp nu bezoeken is toch een soort trip 'back in time'. Het dorpsplein is behouden zoals het werd gefilmd door Tati in 1949.

(foto Marc Deconinck)

 Het oude gemeentehuis is nu ingericht als 'maison de jour de fête' rond de film. Maar toen ik er was, was deze tentoonstelling niet open. Je ziet hier dan ook slechts enkele algemene foto's. 

Een bezoekje vol nostalgie waarna je beter beseft hoe in zeventig jaar onze samenleving enorm is geëvolueerd.

(zicht op dorp Sainte-Sévèrine - foto Marc Deconinck)

En deze zomer, vanaf eind juli, wordt een Tati-retrospectief georganiseerd in een aantal Vlaamse Arthouse cinema's. Een mooie zomertip misschien?!

Zomerse zon

 In deze warme weken is lang liggen in de zon misschien niet de beste optie, maar genieten van het lange licht kunnen we allemaal wel. Over dit zomerse genieten een vers en een schilderij.

De Engelse schilder Henry Scott Tuke (1858-1929) is bekend als schilder van landschappen, al dan niet bevolkt met (voornamelijk) jonge mannen.

Hier uit 1921 zijn zonnebaders...

(H.S. Tuke : The Sunbathers 1921 - ©GalleryThane)

En daarbij als schilderij met woorden een vers van de Nederlandse dichter Hans Andreus (1926-1977) uit zijn eerste dichtbundel (1951) Muziek voor kijkdieren . Als je het gedicht luidop zegt zal je merken hoe de woorden als het ware pizzicato zingen, korte dansende ritmes die prikkelen, gedragen door het ritme van de i-klanken, afgewisseld met de lange aa-klank die languit ligt te liggen. 

LIGGEN IN DE ZON

Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato

de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht

ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo

ik lig weer monomaan weer monodwaas van licht.

Ik lig languit lig in mijn huid te zingen

lig zacht te zingen antwoord op het licht

lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen

te zingen van het licht dat om en op mij ligt.

Ik lig hier duidelijk zeer zuidelijk lig zonder

te weten hoe of wat ik lig alleen maar stil

ik weet alleen het licht van wonder boven wonder

ik weet alleen maar alles wat ik weten wil.

(uit: Andreus, Hans, Verzamelde gedichten, uitg. Bert Bakker, Amsterdam, 1985, blz. 18)

Crozant - autoreflecties

 Bij het bezoek aan het schilderdorpje Croizant (dep. Creuse) waren op de parkingweide, bij het binnenrijden van het dorp, een veelvoud aan oldtimer-auto's te zien, allemaal mooi opgeblonken en keurig naast elkaar geparkeerd. Dat leverde enkele mooie reflecties op.

Crozant en de schilderswandeling

 Het dorpje Croizant (zie vorige bericht) zet volop in op toerisme en combineert een mooie streek met veel bossen en waterlopen met een vleugje geschiedenis. 

Boven de samenvloeiing van de Sédelle en de Creuse torent de ruïne van een groot middeleeuws kasteel. Het dorpje ligt iets hogerop en vanaf het kerkje vertrekt een wandeling die de toerist naar beneden voert, langs de Sédelle om dan terug omhoog te klimmen naar het dorp terug. Aan het startpunt kijk je ook over de ruïnes van de burcht. Langs dit parcours zijn enkele borden met afbeeldingen van schilderijen die artiesten van de zogenaamde 'school van Crozant' (maar er is nooit een echte school of beweging geweest) op die of die plek hebben geschilderd. 

Een korte wandeling van vier kilometer die natuur, geschiedenis en cultuur samenbrengt. 

Ik heb er alvast van genoten. Geniet maar mee...

(eigen foto's )

Croizant en de vallei van de schilders Hotel Lépinat

Helemaal in het noorden van het departement Creuse, een van de dunst bevolkte regio's van Frankijk, ligt het dorpje Croizant aan samenvloeiing van de Creuse en de Sédelle.  

Dank zij de society-dame George Sand (1804-1876) die woonde in Nohant (dep. Indre) , ca. 46 km. ten noorden van Crozant, maakten vele contemporaine artiesten kennis met de streek die zij beschreef in haar boeken en brieven als mooi en aantrekkelijk. Met een aantal van haar gasten bezocht ze de dorpjes Crozant en Fresselines langs de rivier de Creuse. Dank zij de spoorwegverbinding via het naburige dorpje Saint-Sebastien vonden vele schilders de weg naar deze dorpen om er 'en plein air' te schilderen. Dit buiten schilderen was "in" bij vele jonge schilders, mede onder invloed van de Britse schilder John Constable. 

Het plaatselijke hotel Lépinat werd de uitvalsbasis voor vele schilders en is nu omgevormd tot een klein museum met aandacht voor de vele, vaak minder bekende landschapschilders die vanuit Crozant rondtrokken met hun schildersezel.

 Hier enkele van de vele schilders die tussen pakweg 1840 en 1914 een deel van hun tijd doorbrachten in Crozant en er een deel van hun oeuvre realiseerden : Armand Guillaumin, Maurice Leloir, Alfred Smith, Fernand Maillaud, Anders Osterlind, Claude Monet,... Deze impressionisten en post-impressionisten worden in Crozant niet vergeten.

Tijdens mijn bezoek in mei 2026 stonden de werken van Fernand Maillaud (1862-1948) centraal. Naast de landschappen uit de streek zag ik ook een zicht op Brugge van deze artiest.

(een landschap van Fernand Maillaud - foto : Marc Deconinck)

Bij de andere tentoongestelde schilders hier een zicht op de rivier de Creuse door Paul Madeline ((1863-1920). 

(eigen foto - Paul Madeline)

Musée Estève in het Hôtel des Echevins in Bourges

In het voormalige schepenenhuis van Bourges is het museum Estève gevestigd. Maurice Estève (1904-2001) was een plaatselijke artiest die in 1985 een grote schenking van zijn kunst doet aan de stad Bourges. In de jaren 2020 werd het 'eerste' museum Estève gesloten voor een grondige renovatie en nieuwe opstelling van de collectie en in 2025 werd het vernieuwde museum heropend.

Deze voor mij onbekende kunstenaar was een begenadigd schilder en tekenaar die zich liet inspireren door Fouquet, Ucello, Poussin, Picasso en vooral Cézanne. Hij maakte tekeningen en schilderijen en ontwierp ook kartons voor tapijten. Van deze verschillende aspecten zijn er in het museum voorbeelden te zien. De combinatie van een laatmiddeleeuws stadspaleis met een 20ste eeuwse kunstenaar doet het wel. Hier enkele eigen foto's als smaakmakertjes.

Het "Hôtel des échevins" in Bourges.

 

Een zaalzicht binnen met centraal een foto van Maurice Estève.

Een van zijn schilderijen uit 1929 :La feuille volante.

Bourges met een beeldige kathedraal

 De kathedraal van Bourges is toegewijd aan St. Etienne (Sint Stefanus, de eerste christelijke martelaar) en maakt indruk door zijn omvang. Zelfs als je niet binnengaat, zijn de beeldhouwwerken in de portalen ook impressionant. De vele figuren en scenes verwijzen naar Bijbelse verhalen. De verfijning en de gedetailleerde uitwerking getuigen van een groot vakmanschap van de middeleeuwse beeldhouwers. Hier een kleine verzameling om enig idee te geven...

Eerst een overzicht van het gehele gebouw.

(zicht vanuit het zuidoosten op de kathedraal van Bourges - eigen foto)

De hoofdingang is de westgevel met boven de centrale deur het timpaan met het laatste oordeel: centraal de oordelende Christus met net onder hem de engel Michael en de weegschaal in de hand, onderaan de graven die zich openen en de doden die uit hun graf klauteren. Aan de rechterhand van Christus de doden die gered worden en de hemel zullen mogen binnengaan , aan de linkerkant zij die verdoemd worden tot het eeuwige hellevuur.

(timpaan boven hoofdingang van de kathedraal - eigen foto)

In de kapitelen en de kleinere sculpturen zien we scenes uit het Oude Testament (de ark van Noach, het verhaal van de tuin van Eden, profeten, enz...). Hier en daar zijn nog sporen van de polychromie die op en achter de beelden was... De middeleeuwse mens zag heel die gevelpartijen in kleuren, wat voor ons nu moeilijk te vatten is.

(Adam en Eva met hun vijgenblad omdat ze beseften dat ze naakt waren
die uit het Aards Paradijs worden verdreven door een engel met zwaard -
bemerk nog sporen van polychromie achter de figuren - eigen foto)