Het Lijsternest - 2 -

 Een bezoek aan het schrijvershuis 'Het Lijsternest' in Ingooigem waar Stijn Streuvels ruim zestig jaar gewoond en geschreven heeft is nog mogelijk tot eind september. Dan sluit het tot volgend voorjaar om enkel nog te worden gebruikt als schrijversresidentie . 

Het huis zelf bezoek je op eigen ritme met een tablet in de hand die per ruimte een korte algemene uitleg geeft en enkele objecten wat nader toelicht. Daardoor géén bordjes bij schilderijen of voorwerpen, wat de 'huiselijkheid' bevordert. 

Veel kunstwerken aan de muur (schilderijen of tekeningen) of op een kast (sculpturen) zijn speciaal gemaakt als geschenk aan Streuvels. De artiest die het maakte noteerde vaak in de rand zelf 'aan Streuvels' of iets van die strekking. Streuvels omringde zich dus met artistieke, 'gestolde' vriendschapsbetuigingen naast herinneringen aan zijn literaire familieleden Guido en Cesar Gezelle en aan reizen. 

De Brugse kunstschilder Rik Slabbinck (1914-1991) schilderde bijvoorbeeld drie portretten van Streuvels in de jaren 1956-1957. Het eerste van deze drie hangt in het Lijsternest.

(portret door Rik Slabbinck 1956 - eigen foto)

(tekening van Charley Toorop voor Streuvels -dedicatie in rechterbenedenhoek - eigen foto)

Zijn boekenkast toont zijn brede interesse en zijn talenkennis (autodidact als hij was las hij vlot Franse en Duitse boeken) met natuurlijk véél literatuur.

(dodenmasker van de oom van Streuvels,  Guido Gezelle - eigen foto)

Het Lijsternest -1-

 

(eigen foto)

In het dorp Ingooigem (deel van de gemeente Anzegem) in het zuiden van West-Vlaanderen is de herinnering aan de schrijver Stijn Streuvels (1871-1969) genesteld in zijn vroegere woonhuis, het 'Lijsternest', dat als museum en schrijversresidentie is ingericht.

Met schaamrood op de wangen beken ik dat het nu pas is dat ik hier een bezoek heb gebracht, ook al was ik destijds bij de begrafenis van de schrijver aanwezig. 

Een bijzondere en eigenzinnige man was die Streuvels, zoveel is duidelijk bij het bezoek aan zijn huis. En er overviel mij enige weemoed. Eenmaal thuis gekomen zocht ik in mijn boekenkast naar wat ik had staan van Streuvels... Naast de gekende 'toppers' (De vlasschaard, Leven en dood in de ast, enz.) stond een minder bekende bundel met verhalen en overpeinzingen, verschenen in 1924 onder de titel : 'Herinneringen uit het verleden'. Al bladerend kwam ik bij een hoofdstuk met de titel Het lied van de weemoed. En zo begon ik dit korte hoofdstukje te lezen, verwonderd hoe herkenbaar dit nog was na honderd jaar.

"Het verleden ligt in 's menschen geheugen in onderscheidene lagen, de eene boven de andere gestapeld, gelijkt het erts in de ondergrondsche aardkorst; - niet naar tijdsorde gerangschikt, of alle even bloot en duidelijk, want sommige voorvallen en gebeurtenissen, uit ons later levens zelfs, laten geen 't minste speur in onze herinnering na, - ze liggen er verdoofd, vergeten, weggeveegd, verloren... Waar anders, alledaagsche dingen zonder groote beteekenis of belang, uit onze kinderjaren of vroege jeugd zelfs, scherp en duidelijk afgelijnd in onze geest blijven als eene bestendige tegenwoordigheid."

(eigen foto
het pijpenrek van Streuvels)

Dan verkent Streuvels allerlei aspecten van de weemoed, de mengeling van geluk, pijn, verdriet en vreugde, de dunne draad tussen verleden en heden enz. "Het weemoeds-begrip, onder den vorm gelijk het mij nu bekend is, heb ik opgedaan in mijn vroegste kinderjaren. Ik herinner mij het hopeloos wee en het onuitsprekelijk verdriet om een vogel dien ik in de hand kreeg - toppunt van alle denkelijk geluk bij een jongen!- maar die er door mijn eigen onbehendigheid op denzefden stond ontsnapte en zijne vrijheid herwon- contrast van hevige vreugd en diepste ontgoocheling, die 't smartelijkst verdriet voor onmiddellijk gevolg had. In mijne herinnering staat dit verdriet nu echter op het achterplan en het voorval zelf is eene kostelijkheid geworden waaraan ik met genoegen terugdenkt, omdat ik er mezelf in dit verre verleden zie uitgebeeld, met al de kleine, nietige dingen er rond, die mij nu dierbaar toeschijnen."

En zo blijft hij nog even verder onderzoeken wat weemoed betekent. De inrichting van het Lijsternest is zo als het was bij het overlijden van de schrijver, met vele persoonlijke souvenirs en cadeau's van andere kunstenaars, met héél véél boeken en vele kleine en grotere voorwerpen die de mens en de schrijver even dichterbij brengen.

Prikkels genoeg om in een weemoedige bui terecht te komen...

Africa museum Tervuren - 7 -

 Tot slot van deze reeks berichten over mijn bezoek aan het Africa Museum in Tervuren wat ik als eerste zag : een ruimte over racisme en vooroordelen. Sedert 2023 is in deze zaal een kleine expo onder de titel 'Let's talk about racism'.

Een grote muurcollage toont een reeks open monden, die zelf een soort grote mond voorstellen en waarbinnen een hele reeks uitspraken worden getoond die je kan horen en/of zelf gebruiken bij een discussie over 'mensen van kleur' in onze samenleving.

(eigen foto)

Daarnaast liggen op een tafel een reeks termen of labels die allerlei gradaties van gedrag benoemen dat aan het anders zijn van een ander geen recht doet. Deze woorden helpen om ons bewust te zijn dat woorden ertoe kunnen doen en dat opbouwende gesprekken gebaat zijn bij een gepast taalgebruik. Veel stof tot zelfreflectie en nadenken in groep en tot gesprek. Ik heb deze ruimte tot laatst gehouden omdat ze zo kan blijven doorwerken, zelfs los van een bezoek. 

Maar het Africa museum is zeer de moeite waard en vraagt om er je tijd te nemen.

(eigen foto - verklarende terminologie)

Africa museum Tervuren - 6 -

 Het sedert 2018 vernieuwde 'koloniale' museum, nu Africa museum in Tervuren, wil het Belgische koloniale erfgoed actief herdenken en bevragen. Het geklasseerde museumgebouw biedt mogelijkheden, maar ook beperkingen. Maar toch zijn er creatieve uitwegen gevonden om de boodschap die de architectuur uitstraalt te relativeren.

De centrale rotonde die de grootsheid van het koloniale beleid moet uitstralen met grote stereotype en racistische beelden blijft behouden, want beschermd monument. Twee artiesten, Aimé Mpane en Jean Pierre Müller, maakten grote doorzichtige doeken met motieven die verwijzen naar de Congolese cultuur en lieten die ophangen voor de beelden. Waar gaat het om? De verheerlijking van de Belgische suprematie of de openheid voor de inheemse culturen? 

De protserige beelden worden zo wel gerelativeerd, in relatie gebracht met de Congolese context.

(eigen foto en foto van Marc Deconinck)

Deze opstelling toont de moeilijkheid om met ons koloniaal verleden om te gaan. Er is geen eenduidig verhaal mogelijk. Er zijn zovele facetten met morele, economische en ecologische implicaties. Als bezoeker wordt je ook met jezelf geconfronteerd. Ongemakkelijk maar noodzakelijk, vind ik.

Africa museum Tervuren - 5 -

 In het Africa museum van Tervuren worden de kwalijke kanten van het Belgische kolonialisme niet weggestopt, zoals in de vorige museumopstelling. Het geweld en de uitbuiting komen op verschillende manieren aan bod.

In de zaal 'Rituelen en Ceremonies' zien we niet alleen cultusbeeldjes, foto's en filmpjes van rituelen bij geboorte, volwassen worden, huwelijk of sterven. Op videoschermen zien we getuigenissen van Congolese mensen (of van Congolese origine) die tonen hoe ceremonies en rituelen vaak werden verwesterd of verchristelijkt. 

(eigen foto)

In de zaal over de koloniale tijd en de onafhankelijkheid liggen bijvoorbeeld boeien die gebruikt werden voor de verplichte arbeid van de inheemse bevolking ten dienste van de Belgische staat en ondernemingen.

(eigen foto

Ook een schilderij van Ed. Manduau is confronterend. Het is geschilderd in september 1884 en toont een scène die zich situeert in Léopoldville. De titel is provocerend 'La civilisation au Congo' en toont hoe het geweld en de onderdrukking van de inheemse bevolking al bezig was vanaf het prille begin van de Belgische inpalming van Congo. 

(Manduau : La Civilisation au Congo - eigen foto)

Africa Museum Tervuren - 4 -

 In vorige berichten ging ik in op de tijdelijke tentoonstelling in het Africa Museum van Tervuren over het Congo panorama. Nu wil ik het museum zelf binnentrekken. Zoals in een eerder bericht al gezegd, is er geprobeerd om oud (de gebouwen én de collectie zoals die vroeger werd opgesteld) en nieuw (nieuwe inzichten over de koloniale geschiedenis en hedendaagse uitdagingen voor de samenlevingen in Centraal-Afrika) samen te brengen in een geheel. Zes thema's worden vooral belicht : rituelen en ceremonies; de geschiedenis voor, tijdens en na de koloniale tijd; de natuurlijke rijkdommen ; landschappen en biodiversiteit; talen en muziek en kunst en wetenschappen.

Hier zal ik slechts enkele aspecten heel even belichten.

De collectie van het museum is rijk en veelzijdig met een zwaar accent op de overweldigende en zo andere natuur dan de West-Europese. Dat blijft een aantrekkingspunt tot op vandaag, wat ik kon ervaren toen ik een groep kinderen (ca. 8-14 jaar) met een gids zag in de zalen waar opgezette dieren zijn tentoongesteld. De begeleidende teksten hebben nu meer aandacht voor het precaire leefmilieu van vele dieren en hun bedreiging met uitsterven.

(de krokodillenzaal ademt nog het 'oude' museum - eigen foto)

Tegelijk zorgt de rijke ondergrond met aanwezigheid van vele zeldzame ertsen die broodnodig zijn voor onze 'vooruitgang' vol computers, gsm's, autobatterijen, enzovoort voor een nieuwe vorm van kolonialisme en uitbuiting. Westerse en Chinese bedrijven roven de rijkdommen uit Congo nog altijd terwijl de plaatselijke bevolking relatief arm blijft. Een paradox van rijkdom die tot armoede leidt. Deze paradox wordt uitdrukkelijk gethematiseerd in het museum. 

(bovenaan de technische realisatie van de moderne samenleving
met onderaan in de vitrinekasten enkele van de ertsen die opgegraven worden in Congo - eigen foto)

Africa museum Tervuren - 3 -

 Nog even blijven we in de tijdelijke tentoonstelling over het Congopanorama dat werd geschilderd voor de wereldexpo van 1913 in Gent en nu kritisch te bekijken in het Africa Museum in Tervuren.

(overzicht van panorama - ©FilmEU CommUnity)

Niet alleen met foto's, documentaire filmfragmenten, getuigenissen en dagboeken wordt de keerzijde van het panorama getoond, maar er zijn ook hedendaagse artiesten gevraagd om werk te maken dat in dialoog treedt met het Congo panorama. Zo wordt het heel duidelijk dat de propaganda-truken van toen ook nu nog gebruikt worden. Nu spreken we van fake news. 

We zien bijvoorbeeld een schilderij van Hilary Balu met de titel La Promesse du vide (de belofte van de leegte). We zien mensen die 'het gemaakt hebben' want deelnemen aan de consumptiemaatschappij en zich laten verleiden door de beloften van vooruitgang. Op de achtergrond zien we een poort, zoals de schilder ze heeft gezien op een markt in Kinshasa. Daar verkoopt men tweedehandspoorten van huizen die door eigendomsconflicten zijn verlaten. Voor Balu getuigen ze over uitgewiste geschiedenissen die opgeofferd worden in naam van de vooruitgang. Op het linkergedeelte zien we iemand in gebed en adoratie voor dit beeld van de 'vooruitgang'.  Ze wil zich opofferen om deel te kunnen nemen aan de vooruitgang. Maar heel het werk baadt in een onwezenlijke sfeer. De titel versterkt en verwoordt dit gevoel : de belofte van leegte. Champagne, taart, een mooi verleidelijk lichaam, kleurrijke kleren kunnen toch geen ervaring van voldoening teweegbrengen bij de kijker.

De uitgewiste verhalen van de Congolezen, opgeofferd voor het geldgewin van de Belgen en een belofte van vooruitgang, kunnen we zo overbrengen naar vele hedendaagse verhalen van conflicten, migratie en bot kapitalisme. Zo gaat de expo niet meer alleen over 1913, maar even goed over 2026.

(Hilary Balu : La Promesse du vide 2025 - eigen foto)