![]() |
(geciteerd door Anneke Brassinga in Poëziekrant 2015, nr. 2, blz. 24) |
maandag 30 maart 2015
zaterdag 28 maart 2015
woensdag 25 maart 2015
dinsdag 24 maart 2015
maandag 23 maart 2015
Boer pas op je ganzen
(Antwerpen - april 2013) |
Bourgeois presenteert Elsschot als
een opa die in vrijheid en verantwoordelijkheid groeide dank zij zijn
kleinkinderen. En toevallig of niet, maar mijnheer Bourgeois is opa
geworden, en hij komt ex cathedra vertellen hoe hij ook een beter
mens en een betere familieman is geworden dank zij zijn
kleinkinderen. Zijn ideologie, zegt hij, is er een van vrijheid en
verantwoordelijkheid. Vrijheid is, voor wie tussen de regels leest,
kiezen voor de partij die onafhankelijk beweert te zijn, zijn
partij. Hij zei het zo : "Je maakt in alle vrijheid zelf je keuzes, niet bevoogd door religie, zuil of vakbond." Christen-democraten zijn bevoogd door religie, liberalen door een zuil, socialisten door de vakbonden. En de NVA? Welke financiële belangen spelen mee: diamantsector, bouwsector, nieuwe rijken, immobiëlensector??? Vertel daar eens iets over, mijnheer Bourgeois.
En dan nog de verantwoordelijkheid : verantwoordelijkheid is je eigen belangen opofferen ten voordele van de kleinkinderen, dus kiezen voor de partij die zal zorgen dat de volgende generatie het beter heeft dank zij de besparingen nu. De minister-president kan als opa zijn kleinkinderen steunen, zeker ook materiaal, want op de inkomsten van de politici heeft deze regering niet bespaard. De andere opa's zullen moeten zelf inleveren en ondertussen hun kleinkinderen blijven steunen. Maar ja, dat is verantwoordelijkheid nemen, nietwaar...
En dan nog de verantwoordelijkheid : verantwoordelijkheid is je eigen belangen opofferen ten voordele van de kleinkinderen, dus kiezen voor de partij die zal zorgen dat de volgende generatie het beter heeft dank zij de besparingen nu. De minister-president kan als opa zijn kleinkinderen steunen, zeker ook materiaal, want op de inkomsten van de politici heeft deze regering niet bespaard. De andere opa's zullen moeten zelf inleveren en ondertussen hun kleinkinderen blijven steunen. Maar ja, dat is verantwoordelijkheid nemen, nietwaar...
Wat mij verontrust in deze zijn twee
zaken.
Ten eerste wil Bourgeois zich presenteren als een goede onschuldige opa en zo de mensen een rad voor de ogen draaien over zijn echte bedoelingen en beleid, een politiek van Niets Voor een Ander, waarbij de ongelijkheid toeneemt binnen de samenleving. En juist voor de groeiende ongelijkheid wordt wereldwijd gewaarschuwd als bron van oorlog en onrust. Wil opa Geert zijn kleinkinderen een nieuwe oorlog insturen? Of toch meehelpen aan een klimaat van onderlinge vijandigheid?
Ten eerste wil Bourgeois zich presenteren als een goede onschuldige opa en zo de mensen een rad voor de ogen draaien over zijn echte bedoelingen en beleid, een politiek van Niets Voor een Ander, waarbij de ongelijkheid toeneemt binnen de samenleving. En juist voor de groeiende ongelijkheid wordt wereldwijd gewaarschuwd als bron van oorlog en onrust. Wil opa Geert zijn kleinkinderen een nieuwe oorlog insturen? Of toch meehelpen aan een klimaat van onderlinge vijandigheid?
In elk geval wil hij, dank
zij welke spindoctor?, af van zijn boekhoudersimago. Ook al had hij die bijnaam als geuzennaam omarmt bij het begin van zijn ambtstermijn. Alles wordt door zijn partij herleidt tot geld en cijfers en zo'n opa-ontboezemingen doen daar niets van af.
![]() |
(afbeelding gevonden op internet) |
Ten tweede ben ik verontrust door de
ruime plaats die dit kreeg in De Standaard. Ja, de hoofdredacteur
mocht Bourgeois inleiden voor zijn lezing, maar is dit een voldoende reden voor zoveel ruimte in de krant? En daarna las ik maandag 2 maart in dezelfde Standaard, dat Bourgeois
met zijn 'transversale beleidsnota' (wat deze newspeak ook moge
betekenen) een 'flitsende' toekomst voorspiegelt. 'Zorg op afstand'
wordt een fluitje van een cent' lees ik wat verder. Opa zal dan vanop
afstand nog bezoek krijgen van zijn kleinkinderen waar hij zoveel
heeft voor opgeofferd...Leuk vooruitzicht, he opa. De terminologie
waarmee deze toekomstvisie wordt voorgesteld is zo onkritisch dat ik
me afvraag : als zelfs de grootste ernstige krant van Vlaanderen zich
laat lijmen (Elsschot...) en laat misleiden door het dwaallicht dat nu onze regio naar grotere ongelijkheid voert, met
alle te verwachten gevolgen, waar moet dat dan eindigen?
Waar is de onafhankelijkheid en kritische zin van De Standaard? Hoe moet het in ons land als de media waterdragers worden voor de machthebbers?
Waar is de onafhankelijkheid en kritische zin van De Standaard? Hoe moet het in ons land als de media waterdragers worden voor de machthebbers?
En voor de kunstenaars wordt het ook lastig. De pen kan heel krachtig zijn, zoals Charlie Hebdo en Amnesty International aantonen, maar ze kan ook ingekapseld worden binnen de propaganda van de machthebbers zoals meester Geert hier toont. Als de vos de passie preekt boer pas op je ganzen
vrijdag 20 maart 2015
woensdag 18 maart 2015
Het geciteerde citaat 06
![]() |
(Geciteerd door Bart Somers en Vincent Van Quickenborne in een opiniestuk in De Standaard van 4 maart 2015) |
maandag 16 maart 2015
vrijdag 13 maart 2015
Mijn eigenzinnig woordenkraam
![]() |
(september 2014 Oude Zomerstraat Bruuge) |
Wat ik in de laatste maanden gehoord of gelezen heb aan nieuwe woorden en mooi vind.
de leukigheidsmaatschappij = onze huidige westerse maatschappij waar velen via Facebook op zoek zijn naar veel 'likes', 'vind ik leuks' bij elk nieuw bericht dat men post op het internet; dit woord heb ik gehoord in "Alleen Elvis blijft bestaan" (12/12/2014) uit de mond van Dirk De Wachter
gewonigheid = in zelfde programma gehoord sprekende over relaties, ook een woord dus
van Dirk De Wachter. Ik vind dit woord heel veelzeggend omdat het juist het routineuze, grijze gewone van een relatie benadrukt terwijl vele mensen vaak op zoek zijn naar 'kicks', naar 'ervaringen', naar 'nieuwe uitdagingen' ...
de holle uren = de uren midden in de nacht waar iemand die aan slapeloosheid lijdt, gewoonlijk wakker wordt. Bernard Dewulf benoemt deze uren als holle uren in zijn wekelijkse Si&La rubriek in De Standaard Magazine, ergens in het najaar 2014. Over deze holle uren schrijft hij nog : "Elke ervaren slapeloze weet hoe laat het dan is. Ik noem ze de holle uren. Dan slaat de rusteloosheid toe. Dan komen de demonen. Dan begint het woelen. Dan begint de vorige dag opnieuw, dan is het radeloos wachten op de bevrijdende ochtend." Herkenbaar, vind ik. Dank je, Bernard Dewulf.
woensdag 11 maart 2015
2 x Tsjechov = 5 x Tsjechov
In twee weken tijd heb ik voluit van Tsjechov kunnen genieten en afhankelijk van hoe je het bekijkt heb ik twee maal Tsjechov gezien (in Het Perron in Ieper, ensemble Leporello en in De Schakel in Waregem, theater Malpertuis) of heb ik zes keer Tsjechov gezien. Malpertuis bracht "Ivanov" , terwijl Leporello een unieke belevenis aanbood met "Het laatste feest", dat in feite vijf toneelwerken van Tsjechov tot één gebeuren verweven heeft.
Het cliché i.v.m. Tsjechov wil dat alles is doordrongen van melancholie, verveling, uitzichtloosheid, tristesse. Maar de auteur zou juist komische stukken hebben willen schrijven. In elk geval boden de beide voorstellingen veel momenten vol humor, ook al was het soms een zure of een meewarige lach. In deze zin brachten ze dus een correctie op het traditionele beeld van Tsjechov.
Ensemble Leporello bracht vijf toneelstukken via een reeks tableaux vivants met korte teksten, allen gespeeld door dezelfde kerngroep van acteurs. De Tsjechov-typetjes zie je zo terugkomen in de verschillende stukken : een oude 'patriarch', een jonge wat wereldvreemde student, een ongelukkig getrouwde vrouw die verliefd wordt op de man van een vriend, een (zaken)man in financiële moeilijkheden enz. Ze zijn bijna inwisselbaar. In "Het laatste feest" zien we achtereenvolgens kernscènes uit 'Oom Wanja', 'De meeuw', 'Ivanov', 'Drie zusters' en 'De kersentuin'. In heel deze voorstelling horen we uitsluitend Russisch. Een koor (in Ieper was dit het koor Laidos uit Waregem) zingt in het totaal 14 Russische liederen en figureert bij momenten mee op scène. Als er tussen de tableaux vivants in geacteerd wordt, is het ook in het Russisch. Zo worden de vertrouwde verhalen toch weer nieuw. Ensemble Leporello bracht hiermee een uniek spektakel dat zeer de moeite was. Hoed af voor hun creatieve prestatie van hoog niveau.
In Ieper genoten we achteraf in de cafetaria van Het Perron van een drankje én van een extraatje door het koor Laidos. De zangers hadden er nog zin in en tracteerden de aanwezigen op een aantal andere liederen uit hun koorrepertoire. Het zangplezier droop ervan af. Bedankt voor zo'n hartverwarmende avond.
Theater Malpertuis bracht dan enkel "Ivanov", maar ze hadden het stuk met hun cast grondig herkauwd zodat er heel snedig én bij momenten heel humoristisch werd gespeeld. Door de tribune-opstelling gaven ze onmiddellijk al aan dat Tsjechov ook ons een spiegel wil voorhouden. Waar vinden wij onszelf terug in dit schouwtoneel? In Ivanov en zijn uitgebluste leven dat overal op de klippen loopt of in zijn praatzieke omgeving die leeft van de roddels, de zoektocht naar vlug gewin en het napraten van andermans meningen?
Confronterend toneel en Tsjechov van onder het stof gehaald. Dus twee voorstellingen Tsjechov, maar wel vijf toneelwerken van hem gezien.
Het cliché i.v.m. Tsjechov wil dat alles is doordrongen van melancholie, verveling, uitzichtloosheid, tristesse. Maar de auteur zou juist komische stukken hebben willen schrijven. In elk geval boden de beide voorstellingen veel momenten vol humor, ook al was het soms een zure of een meewarige lach. In deze zin brachten ze dus een correctie op het traditionele beeld van Tsjechov.
![]() |
(affiche gevonden op internet) |
In Ieper genoten we achteraf in de cafetaria van Het Perron van een drankje én van een extraatje door het koor Laidos. De zangers hadden er nog zin in en tracteerden de aanwezigen op een aantal andere liederen uit hun koorrepertoire. Het zangplezier droop ervan af. Bedankt voor zo'n hartverwarmende avond.
![]() |
(foto gevonden op internet) |
Confronterend toneel en Tsjechov van onder het stof gehaald. Dus twee voorstellingen Tsjechov, maar wel vijf toneelwerken van hem gezien.
maandag 9 maart 2015
Loin des hommes
![]() |
(afbeelding gevonden op het internet) |
De woestijn is bij uitstek de locatie waar de mens op zichzelf wordt teruggeworpen. Zie maar de monniken van de eerste eeuwen of 'De kleine prins' van Antoine de Saint-Exupèry of 'De Engelse patiënt' boek van Ondaatje en verfilmd met Ralph Fiennes en Juliette Binoche of...Deze confrontatie met een onherbergzame natuur in 'Loin des hommes' wordt nog meer doordringend omdat alle mensen die worden opgevoerd ook nog eens in conflicten gewikkeld zijn. Niet alleen de natuur is een weinig gastvrije plaats, er is ook nog de woestijn gemaakt door mensen voor mensen.
Er zijn de 'uiterlijke' conflicten : de politieke strijd tussen de Algerijnen en de kolonisten , de strijd om recht te verkrijgen in het dorp van Mohammed die moordde, de strijd om te overleven in de woestijn. Er zijn ook 'innerlijke' conflicten : Daru de onderwijzer die wel of niet de moordenaar zal vergezellen, Mohammed die wel dan niet naar de stad zal gaan, de rebellen die wel of niet hun gijzelaars zullen ombrengen,enz... Alleen de kinderen leven nog als een onbeschreven blad, los van de conflicten : in 1954 kon dat wellicht nog, nu in Gaza of Syrie of Oekraïne is dat ook al anders.
![]() |
(afbeelding van het net) |
En dan mogen we dit verhaal natuurlijk als een transparant leggen op ons leven dat soms ook iets weg heeft van een woestijn.
zaterdag 7 maart 2015
Het geciteerde citaat 05
vrijdag 6 maart 2015
Reflecties : beeld
maandag 2 maart 2015
De zee
Abonneren op:
Posts (Atom)