Lente uit-weiding

(ooievaarsnest op kasteel van Zuylen 
8/7/2017
eigen foto)

 
Met dit vers van Hester Knibbe

wil ik even een pauze inlassen...

Je kan mij terug verder volgen

 vanaf de eerste dagen van juni!

Het loopt een vaart vanjewelste : knoppen

op springen, bloesem waaiert al over de paden

alsook het gebeier van klokken. Wij

sluiten ons af, ontdekken opnieuw

de foetus in ons terwijl in de bermen

fluitenkruid haastig zich rekt, schermen

ontvouwt in het licht. Alom worden

kuilen gegraven, vuren gestookt vanwege

de resten. En als altijd

het bouwen van nesten, de sierlijke

balts: het ei moet gelegd.

(uit: de 44 beste gedichten van de Herman de Coninckprijs 2026, uitg. Poëziecentrum, Gent, 2026, blz. 39)

Tot begin juni...

Crystal Ship Oostende - 4 -

 Nog een laatste keer neem ik je mee langs het project The Crystal Ship in Oostende, een street art festival sedert 2016 dat alsmaar meer muren inpalmt en voorziet van grote of kleinere schilderingen.

In 2019 bracht Jaune langs de Oosthelling van het kursaal een reeks kleine taferelen aan waarbij telkens een geel mannetje de hoofdrol speelt. Leuk en speels ontlokt het bij de langswandelende mensen een glimlach.

(drie maal Jaune - eigen foto's)

Crystal Ship Oostende - 3 -

 In de voorbije tien jaren heeft het project The Crystal Ship gezorgd dat de stad zelf canvas werd voor schilderijen die in de steen- en betonwoestijn van de havenstad Oostende kleur en inspiratie brengen.

Hier enkele werken die gemaakt werden in 2022 en die mij bekoorden tijdens een fiets- en ontdekkingstocht op een zonnige aprildag.

In hartje Belle Epoque wijk, de hoek van Maria-Theresiastraat met de Velodroomstraat, zie je nog de creatie uit 2022 van Broken Fingaz.

(eigen foto)

Op de hoek van de Nieuwstraat met de Schipperstraat, in de oude binnenstad, zie je een werk van Alex Senna ook uit 2022.

(eigen foto)

Crystal Ship Oostende - 2 -

In deze jubileumeditie van The Crystal Ship in Oostende 

zijn er vele nieuwe werken te ontdekken, 

vanuit een diverse achtergrond, 

in verschillende stijlen. 

Hier nog drie 'verse' werken.

(Marina Duarte Santos in Adolf Buylstraat - eigen foto)

(Lula Goce in Cirkelstraat - eigen foto)

(Projeto Ruido in Tarwestraat - eigen foto)

 

Crystal Ship Oostende - 1 -

 Regelmatig bezoek ik Oostende en dan zie ik her en der muurschilderingen die werden gecreëerd op vaak grauwe betonnen muren in opdracht van het project The Crystal Ship, dat nu al 10 jaar zorgt voor kleur en kunst in de stad. 

2016-2026... 

Dit levert een parcours op langs gekende én vooral minder bekende buurten. Dit levert een veelvormigheid aan democratische kunstwerken in diverse stijlen over diverse thema's.

Voor het eerst heb ik met een fiets een tocht gemaakt langs de meeste creaties die te zien zijn in de binnenstad, het westerkwartier en de belle epoquewijk. Een aangename manier om te zien hoe de stad méér is dan kustrecreatie. 

Hier enkele nieuwe werken van dit jaar.

Langs de Steensedijk heeft Astrid Verplancke een mooi werk gemaakt met een niet mis te verstane uitnodiging : 

Een ruimte waarin twee werelden 

elkaar raken en samen iets vormen 

wat geen van beiden alleen had kunnen zijn.

Een doordenkertje over de som van 1 + 1 die méér is dan 2.

(Astrid Verplancke - eigen foto)

Langs de Edith Cavellstraat bood de grote, eentonige muur van een parkeergarage aan de bekende street art-kunstenaar ROA de kans voor een samenleving van vogels. Spontaan dacht ik hier aan het sprookje van de stadsmuzikanten van Bremen, waar ook dieren een levende toren vormen.

  

(ROA - eigen foto)

De hut van Daniël Buren in Villeneuve d'Asq

 In de vaste collectie van het LAM in Villeneuve d'Asq is er een grote installatie te zien van de Franse artiest Daniel Buren (1938), gemaakt in 1999-2000. Het werk noemt La Cabane éclatée en trois peaux, de hut die ontploft is in drie lagen. Het is een houten raamwerk waarin gekleurd plexiglas is geplaatst en belicht door natuurlijk én elektrisch licht. Een feest om in rond te dwalen en altijd weer andere schakeringen van licht en kleur te ontdekken. De foto's hierbij kunnen niet de ervaring weergeven, maar laten wel vermoeden hoe deze installatie speelt met licht en ruimte.

(Daniel Buren in LAM - eigen foto's)

 

Kamer met mens - Miriam Cahn in Villeneuve d'Asq

 Het museum in Villeneuve d'Asq biedt naast Kandinsky nog andere boeiende kunst, zoals een reeks tekeningen van Miriam Cahn (1949) die een volledige kamer vullen. Je ziet als bezoeker een soort fries met levensgrote vrouwenlichamen die je aankijken. Op grote vellen papier zijn de figuren met zwart krijt getekend, maar je ziet overal ook de sporen van de kunstenares (afdrukken van zwarte handen en knieën). Deze gehele reeks kreeg als titel "Das wilde Lieben" (wilde liefde) en confronteert ons met kwetsbare vrouwenlichamen die overgeleverd zijn aan onze blik. Als bezoeker wordt je stil tegenover deze onomkoombare aanwezigheden. 

(Miriam Cahn - eigen foto's)

Sculpturen bij de buren in Villeneuve d'Asq

 Net over de grens met Frankrijk ligt de agglomeratie Rijsel met zijn vele deelgemeentes, zoals Villeneuve d'Asq waar het museum voor moderne kunst en art brut is gelegen, midden een groot park waar ook een aantal moderne monumentale beelden geplaatst zijn.

Op een zonnige aprildag kwamen park en beelden voluit tot hun recht. Hier enkele als smaakmaker...

(Picasso : Vrouw met gestrekte armen - eigen foto)

(Eugène Dodeigne : Drie staande figuren - eigen foto)

Kandinsky in Villeneuve d'Asq - 3 -

 We toeven nog even in de tentoonstelling "Kandinsky face aux images" in Villeneuve d'Asq (nog tot 14 juni). De immer nieuwsgierige en leergierige Kandinsky volgde de evoluties in de wetenschappelijke wereld. Als eind 19e eeuw de röntgenstralen een onzichtbare wereld zichtbaar maken, is dit voor velen een bevestiging dat levende wezens omringd zijn door een aura. Ook Kandinsky was niet ongevoelig voor deze ideeën. Zo zien we in een aquarel uit 1912 een boer met een koe, beiden omgeven door een aura.

(Kandinsky : Mann mit Kuh 1912 aquarel - eigen foto)

De microscopische wereld van de zee wordt langzaam ontsloten en kwallen, inktvissen en kleine ongewervelden worden gedocumenteerd. Ze verschijnen dan ook in de werken van Kandinsky zoals in een blauwe zee of hemel bevolkt met rondvliegende of rondzwemmende wezentjes uit 1940. 

De tentoonstelling biedt nog veel meer kijkplezier in deze ontdekkingstocht binnen het universum van Vasily Kandinsky. Zeer de moeite waard om je te laten verwonderen en meevoeren.

(Kandinsky : Bleu de ciel 1940 - eigen foto)

Kandinsky in Villeneuve d'Asq - 2 -

 In een vorige post heb ik al aangegeven dat in het museum van Villeneuve-d'-Asq, een 'nieuwe' voorstad van Rijsel (Lille), een thematentoonstelling te bezoeken is over de Russisch-Duitse kunstenaar Vasily Kandinsky (1866-1944). Deze artiest is bekend als een van de eerste abstracte schilders en theoreticus over de moderne kunst. 

In de expo 'Face aux images' (nog tot 14 juni) wordt getoond hoe hij omging met beeldmateriaal om er tot zijn eigen(zinnige) kunst te komen. In zijn beginjaren bleef hij nog heel figuratief dicht bij zijn bronafbeeldingen. Zo zien we in de tentoonstelling een foto gemaakt door Kandinsky in Venetië (1903), met daarnaast hoe hij deze foto omzette in dit schilderij in het jaar 1904.

(Kandinsky : Erinnerung an Venedig 1904 tempera op karton - eigen foto)

In de zomer 1889 had Kandinsky een studiereis ondernomen naar een gebied op 480 km ten noorden van Moskou om er de rechtsgewoontes en religieuse praktijken te bestuderen. Dit was een opdracht van het "Keizerlijke genootschap voor natuurwetenschappen, antropologie en ethnografie". Hij hield een dagboek bij en maakte veel foto's, die hij later bij zijn verhuis naar München meenam. Rond de eeuwwisseling en in de jaren er net na heeft Kandinsky meerdere werken geschilderd bij het thema van het 'oude Rusland'. Dit zijn meestal kleurrijke werken op een donkere ondergrond met vaak vele stippen en kleine kleurvlakken. Zonder altijd een exacte foto terug te vinden waarop deze werken zijn gebaseerd, ademen ze allen eenzelfde sfeer uit, wellicht gevoed door foto's en andere visuele herinneringen. Hierbij zo'n werk uit 1906 dat in zijn titel ook de interesse van Kandinsky voor muziek mee verklankt.

(Kandinsky : Lied  1906 - eigen foto)

  

Kandinsky in Villeneuve d'Asq -1-

 Het Parijse Centre Pompidou is voor langere tijd gesloten wegens werken en zo ontstaan opportuniteiten voor andere musea. Dank zij een schenking van de weduwe Kandinsky en van een verzamelaar bezitten ze in Parijs een van de grootste collecties van deze artiest, na het Lenbachhaus (München) en het Guggenheim Museum (New York). Met deze verzameling als basis is er nu in het LAM, het Rijselse museum voor moderne en hedendaagse kunst én voor outsiderkunst, een mooie tentoonstelling te zien onder de titel "Kandinsky face aux images" (tot 14 juni). 

We gaan er op ontdekking om te zien hoe deze artiest in de loop van zijn artistieke zoektocht is omgesprongen met de voorstellingen en beelden die op zijn weg kwamen. Hij stond open voor alle beeldtaal : de zogenaamd primitieve kunst, de traditionele volkse uitbeeldingen, de artiesten uit de Europese canon, de spirituele en spiritistische tradities, de fotografie en het nieuwe medium film. Maar hij werd ook geprikkeld door de beelden van de nieuwste wetenschappelijke ontdekkingen uit de sterrenkunde, de geologie, de in zijn kinderschoenen staande biologie, de astrologie. Als een spons zoog hij die beelden in zich op, omringde zich met geïllustreerde tijdschriften en zijn schetsen van op reis of museumbezoek.

Een overzichtelijk parcours in het LAM helpt om mee te verkennen hoe het zoeken van Kandinsky zich ontwikkelde en altijd bezig bleef.

Geboeid en verwonderd vraag je je als bezoeker soms af: hoe werkte deze kunstenaarsgeest om tot op het laatst zich altijd te vernieuwen en open te staan voor wat er zich rondom hem aandiende. Hier een eerste aanzet...

(Kandinsky : Improvisation 3 - 1909 - eigen foto)

Koers, koers en koers...

 

(Parijs Roubaix - ©De Morgen)

De 'voorjaarsklassiekers' worden ze genoemd, 

de vele wielerwedstrijden tussen eind februari en eind april,

die elk weekend opnieuw 

hun plaats opeisen langs de weg

en in de media. 

Men komt er naar toe van heinde en verre,

en in die maanden worden de benen 

en de fietskettingen gesmeerd 

bij menige liefhebber 

om even het échte koersgevoel zelf te beleven.

Het is met andere woorden de tijd voor klasbakken, 

zoals dichter Jan Boerstoel dit bezingt 

(oorspronkelijk in zijn bundel Veel werk, 2000).

TIJD VOOR KLASBAKKEN

De lente komt, het peloton is los,

een kleurig lint trekt over de kasseien.

Er zit weer brood in de betonnen dijen

van Rooks en Van der Poel en Oosterbosch.

In naam van sponsor en van palmares

wordt dat weer snokkend naar de meet toe trappen,

op een dieet van pap en runderlappen,

en afzien om den wille van succes.

Dus, wielervrienden, laat je maar weer horen...

De lente komt, we zitten weer van voren!

(uit: Het geluid van de lente. Lentegedichten. Ingeleid door Ingmar Heytze, Uitgeverij 521, Amsterdam, 2001, blz.35)

Lentekriebels...tuinkriebels...

(Luik Park nabij La Boverie - februari 2022 - eigen foto)

 Wie een tuin(tje) heeft weet dat de lente je dringt 

om in je tuin te werken.

Wie in deze eerste lentedagen wandelt, ziet rondom

allerlei tuinen en tuintjes en vermoedt ook tuinen 

achter muren of dichte hagen. Soms denk je dan:

ik zou wel even die verborgen tuin willen zien,

vooral als dit in een dichtbebouwde stadscentrum is.

Maar in onderstaand gedicht van Jos van Hest

is er meer aan de hand. Poëzie die speelt met taal, 

betekenissen en vorm.

VERBORGEN TUIN

voortuin achtertuin zijtuin

kruidentuin knollentuin theetuin

hoftuin proeftuin geveltuin

stoeptuin daktuin speeltuin

moestuin fortuin bloementuin

volkstuin rotstuin groentetuin

wintertuin zomertuin dierentuin

rozentuin binnentuin heemtuin

kersentuin vlindertuin kloostertuin

dwaaltuin schooltuin & tovertuin

(uit: De tuin, nr. 31 van het tijdschrift DICHTER, 

uitg. Plint, 2024, blz. 13)

 

Een nobel lentelied

 In 2025 verscheen bij Nijgh & Van Ditmar de Nederlandse vertaling van de verzenbundel Ik leg de avond in een la van de Koreaanse dichteres Han Kang (1970).  Deze vertaling uit het Koreaans werd bezorgd door Mattho Mandersloot. Kang ontving in 2024 de Nobelprijs voor literatuur. Deze erkenning zal het wellicht gemakkelijker hebben gemaakt om die bundel uit 2013 alsnog te vertalen en uit te geven. Daaruit dit gedicht (blz.10-11).

LIED BIJ DAGERAAD

In de kier

tussen het lentelicht

en de uitdijende duisternis

(12 april 2020 - eigen foto)

flakkert

een halfdode ziel

en ik sluit mijn lippen

Lente is lente

Adem is adem

Ziel is ziel

En ik sluit mijn lippen

Tot waar strekt ze zich uit?

Tot waar dringt ze door?

Ik wacht af

Zodra de kier zich sluit spreid ik mijn lippen

Zodra mijn tong ontdooit

spreid ik mijn lippen

Nog een keer

Nog een keer

Het is Pasen!

 PAASLIED

(eigen foto)

De dood kwam langs

en wou naar zee wij

gingen met hem mee

ik wist de tulpen

in hun vaas de wijn

nog in het glas en

lente is een haas die

huppelt door het gras

(Guus Luijters - Het geluid van de lente. Lentegedichten 

ingeleid door Ingmar Heytze, uitgeverij 521, Amsterdam, 2001, blz. 56)

April

April kan zo grillig zijn, 

(treurwilg april 2020)

het ene moment zomers vol aanzwellend leven en 

het volgende moment ijskoude gure wind 

die de bloesems in hun knop aanranden.

En zo schuurt april aan ons en weten we ons

overgeleverd aan de grillen van het leven.

Zo lees ik het vers van Hubert van Herreweghen

(1920-2016) uit zijn bundel Karakol (blz. 24, 1995, Tielt).

MIDDAG IN APRIL

Noen.

Pal.

Van glas.

Van onzichtbare zijde.

Van niets.

Hoe breekbaar alles

op dit ogenblik,

't zou plots aan scherven

kunnen vallen, alles, en het al bederven,

tot stof ontploft,

het land, de lucht en ik.

Misschien is het gebeurd,

is de zijde al gescheurd.

Dan zijn wij een herinnering,

die morgen naar het heden beurt.

 

Picasso revisited - 3 -

 Het was een heel lange tijd geleden dat ik nog in het Picasso Museum was in Parijs. Het was dan ook niet alleen een mooi terugzien van vele werken van Picasso, maar ook de sedert ca. 2010 heringerichte museumzalen zorgden voor een aangename verrassing.

Er werd verbouwd en bijgebouwd en gerestaureerd... en het resultaat is de moeite. Hier enkele foto's, een van een trappenhal en een doorkijkje bij een gang tussen twee gedeeltes van het museum.

(eigen foto's)

Picasso revisited - 2 -

 Picasso terug zien in Parijs... een feest en prikkeling voor oog en geest. 

Je ontdekt telkens weer de veelzijdigheid van deze kunstenaar... 

Hij schilderde, tekende, maakte keramiek, sculpteerde in steen of hout, 

maakte portretten, landschappen, zelfportretten, stillevens, herinterpretaties van vroegere meesters...

Hier nog enkele aspecten van de duizendpoot Pablo Picasso (1881-1973).

Zelfportretten...

(eigen foto)

Keramiek...

(Spaanse schotel versierd met een kleine uil 1957 - eigen foto)

Beeldhouwwerken...

(Tête de femme 1931 - eigen foto)

Picasso revisited - 1 -

 Midden februari bezocht ik na vele jaren nog eens het Picasso Museum in Parijs. Het is altijd weer verwonderlijk hoe deze man een onstuitbare scheppingsdrift had die hem altijd weer deed zoeken om met verschillende vormen en materialen uitdrukking te geven aan diverse menselijke emoties. Natuurlijk ook altijd weer de liefde tussen man en vrouw en het vrouwelijke lichaam.

Zoals dit schilderij uit 1919 met als titel  'Les amoureux' (de verliefden of geliefden) : een dansend paar dat met de benen zwaait (je hoort net niet de opzwepende muziek) en wier lichamen als het ware rondslingeren en kranten vertrappen (en zo als het ware de wrede rauwe wereld buitensluiten). De kubistische stijl zorgt voor gefragmenteerde figuren, die daardoor ook in hun kwetsbaarheid getoond worden. Dit zou je ook kunnen interpreteren als het onvermogen om de geliefde andere helemaal te kunnen (be)grijpen.  In de rechterbovenhoek vermeldt Picasso zijn voorganger Eduard Manet, die ook een aantal koppeltjes heeft geschilderd, en waarvan wij weten dat Picasso een grote bewondering voor hem koesterde.

(Picasso : Les amoureux 1919 - eigen foto)

En uit 1970 nog een verliefd paar, met terug het thema muziek. Het is een werk dat op één dag is gemaakt, nl. 27 oktober 1970, "Nu couché et homme jouant de la guitare". De ogen van de beide figuren zijn prominent aanwezig, zoals verliefde mensen in elkaars ogen kunnen verdrinken. 

(Picasso : Nu couché et homme jouant de la guitare 27.10.1970- eigen foto)

Philip Guston te gast bij Picasso in Parijs - 5 -

 De Amerikaanse artiest Philip Guston (1913-1980) was te gast bij het Picasso Museum in Parijs tot begin maart. Daar ontdekte ik hoe deze man een eigen parcours heeft afgelegd en een heel eigen beeldende taal ontwikkelde. Naast tekeningen, schilderijen en litho's maakte hij ook een aantal muurschilderijen. In Parijs waren er enkele ontwerpen voor zo'n 'murals' te zien.

Hij ontwierp een reeks 'murals' voor een gebouw van de federale overheid in Washington DC onder de titel 'Reconstruction and the Welbeing of the Family". 

(twee ontwerpen voor muurschilderingen ca. 1940 - eigen foto's)

Hiermee eindig ik mijn 'rondleiding' in de wereld van Philip Guston.

Philip Guston te gast bij Picasso in Parijs - 4 -

 In het Picasso Museum in Parijs was er tot begin maart een tentoonstelling van de Amerikaanse artiest Philip Guston (1913-1980).

In de eerste ruimte hangen ze broederlijk naast elkaar met allebei een 'kunstenaar in zijn atelier'.

(links Picasso en rechts Guston - eigen foto)

Wanneer Guston in de jaren 1960 terug figuratief begint te schilderen, is dit meestal op grote formaten. Hij herneemt vaak thema's die hij in zijn beginjaren ook had gemaakt. Zo had hij in de begin jaren 1940 al werken gemaakt rond het geweld van straatbendes in New York. Die bendes gebruikten vuilnisbakdeksels als schilden en gebruikten wat ze onderweg vonden als aanvalswapens zoals blikken, glazen flessen, stenen, ... In de jaren zeventig werd Guston getroffen door de toenemende agressiviteit in de samenleving en in de grote wereld met oorlogen zoals in Vietnam. Hij schildert in 1977 "The Street" (175 x 281 cm) met een reeks armen en handen die vuilnisbakdeksels vasthouden en de tegenstanders liggen overhoop, je ziet enkel benen en voetzolen. Heel in de diepte naderen enkele spinnen, die in de Griekse Odysea de behoeders zijn van de tijd en zorgen dat geen enkel oorlogsslachtoffer wordt vergeten.

Zo ontdekte ik dat de schijnbaar cartooneske schilderijen niet alleen goed geschilderd waren, maar ook heel doordacht werden gecomponeerd met referenties naar de (kunst)geschiedenis.

(Guston : The Street 1977 - eigen foto)

Philip Guston te gast bij Picasso in Parijs - 3 -

 De Amerikaanse schilder Philip Guston (1913-1980) was een leergierige student die zich verdiepte in 'oude' (Michelangelo, Giotto, Piero della Francesca) en 'nieuwe' meesters (Picasso, de Chirico) en als 17-jarige probeerde hij deze invloeden samen te brengen in zijn "Moeder en kind". Een groot en indrukwekkend werk voor zo'n jonge kerel. Dit is mij duidelijk geworden in de tentoonstelling 'L'ironie de l'histoire' die te zien was in het Parijse Picassomuseum.

(Philip Guston : Mother and Child 1930 - eigen foto)

En hier een neo-classistisch werk van Picasso uit 1921 met eenzelfde thema.

(Picasso : Moeder en kind 1921 - ©artchive)

In 1937 wordt in Spanje het Baskische stadje Guernica aangevallen door Duitse bommenwerpers. Deze aanval maakte op vele artiesten een enorme indruk. Picasso schilderde zijn immense versie van het gebeuren, maar ook Guston schilderde een eigen versie, waarin ook duidelijk de invloeden van Italiaanse meesters uit de 16e eeuw terug te vinden zijn in de vorm (een tondo) , het kleurgebruik en de sterke perspectief werking.

(Guston : The Bombardement 1937 - eigen foto)

Philip Guston te gast bij Picasso in Parijs - 2 -

 Een van de laatste weken van de expo 'L'ironie de l'histoire' bezocht ik deze in het Picasso museum in Parijs. Naast uitdrukkelijk politiek geïnspireerde werken (zie Nixon papers vorig bericht) zijn er vooral figuratieve schilderijen te zien, eerst groot van formaat maar door zijn zwakkere gezondheid in zijn laatste levensjaar kleinere doeken. In januari 1979 werd Guston geveld door een zwaar hartinfarct. Daardoor werd hij gedwongen zich te beperken tot kleine formaten, vaak acryl op papier. Hij schilderde in zijn volgende en laatste anderhalve levensjaar vaak geïsoleerde voorwerpen die tegelijk heel alledaags, onmiddellijk leesbaar lijken én door hun cartooneske uitwerking vervreemdend overkomen. Schoenen, ladders, (rugby)ballen, televisietoestellen, hamburgers en toasts, kookketels... ze vormen het thema in die reeks laatste werken. Ze blijven bij de toeschouwer wrijven : goed geschilderd in de vooral rode, grijze en zwarte tinten die typisch Guston zijn maar met  verwarrende beeldtaal. Dat maakt zijn werk net zo intrigerend.

(drie maal Philip Guston zonder titel 1979 - eigen foto's)

Philip Guston te gast bij Picasso in Parijs - 1 -

 Tijdens een bezoek aan Parijs midden februari stond ook de expositie in het musée Picasso op het programma met als gast de Amerikaanse schilder en karikaturist Philip Guston (1913-1980).

De tentoonstelling focuste op maatschappijkritisch werk van Picasso en Guston. Beide artiesten hebben politiek machtsmisbruik aan de kaak gesteld in hun werk in schilderijen en grafisch werk met vaak veel gevoel voor wrange humor. Deze thematentoonstelling kreeg als toepasselijke titel dan ook De ironie van de geschiedenis. Deze expo liep tot 1 maart...

Guston begon na de Tweede Wereldoorlog zijn kunstenaarschap onder de invloed van het abstract expressionisme met dominante figuren als Jackson Pollock, Willem De Kooning en anderen die vooral in New York actief waren. Maar in 1966 brak Guston met de abstractie en zijn figuratieve werken baadden in een cartooneske sfeer.

In de periode van president Nixon (1969-1974) schreef de Amerikaanse auteur Philip Roth in 1971 "Our Gang", een politieke satire op het beleid van Nixon met zijn machtshonger, graaizucht en kuiperijen. Guston reageerde op dit boek met een reeks van meer dan 80 tekeningen, de zogenaamde Nixon Papers. Uit die reeks waren er in Parijs tientallen te zien. De neus van Nixon en de zware bril van zijn rechterhand en buitenlandminister Henry Kissinger vormen de visuele rode draad doorheen deze tekeningen. 

We zien hieronder verwijzingen naar het privé-vakantie-domein van Nixon in Florida deels betaald door belastinggelden en maffiagelden, zijn toenaderingspolitiek tot communistisch China (in koude oorlogtijden!), de militaire wapensteun aan Israël tijdens Jom Kippoeroorlog in 1973 en de oorlog in Vietnam(de bamboe kar).

(eigen foto's)

 

Fondation Cartier is verhuisd - 4 -

 De veelzijdige en diverse collectie van de Fondation Cartier krijgt in het centrum van Parijs een nieuwe thuis. De vele facetten binnen deze verzameling hedendaagse kunst belichten wil ik niet. Na de vorige berichten hier nog een laatste keer even stilstaan. In de hedendaagse kunst bezinnen vele artiesten zich over hun plaats in en relatie met de kunstgeschiedenis.

De Chinese artiest Huang Yong Ping maakte een installatie bij de foto van een bijeenkomst van vooraanstaande Westerse artiesten in Basel 1985. We zien er onder anderen Beuys, Kiefer en Kounellis. Voor de foto zien we een tafel met banken en daarop stapels papieren en boeken, die echter even in een wasmachine zijn gepasseerd. De tot een papieren brij gereduceerde teksten van de eens zo toonaangevende kunstenaars stelt vragen over hun relevantie en invloed. 

(installatie van Huang Yong Ping - eigen foto) 

David Hammons op zijn beurt stelt vragen over de fascinatie voor etnische kunst uit Afrika. Wat voor mensen ter plekke meestal rituele voorwerpen zijn worden tot een vorm van fetisj gemaakt door Westerse kunstenaars. Zijn installatie met een ceremonieel masker dat afgeschermd is door metalen draden stelt vragen over de relatie tussen de Afrikaanse leefwereld en de Westerse kunstscène. 

(David Hammons : The Mask -  eigen foto)