Het Centre Pompidou toont een retrospectieve van het beeldend werk van Kiefer, die in zijn beginperiode vooral bezig was via fotografie en schilderkunst. Later kwamen er zijn installaties bij. Het kleurenpalet zie je evolueren in de tentoonstelling. Eerst situeert hij zichzelf terwijl hij de Hitlergroet brengt in allerlei landschappen, dan zie je hoe zijn kleuren bruin, aardekleur en donkergrijs worden om in zijn laatste werken terug meer kleur te brengen met grote/groots bloemenvelden.
Tegelijkertijd is er in de Bibliothèque Nationale de France een thematisch tentoonstelling rond de boeken van Kiefer. Deze boeken bestaan vaak uit lood en zijn soms twee meter groot; sommige loden boeken zijn gestapeld in heuse bibliotheekrekken. Heel indrukwekkend om te zien en heel meeslepend. Als toeschouwer zie je zijn zoektocht naar een antwoord op zijn vragen.
![]() |
(eigen foto : detail van "Brünhildes Tod", 1976) |
Deze vaak donkere werken riepen bij mij een gedicht op van Roberto Juarroz, een gedicht dat ook nauw aansluit bij het mentale werk dat Kiefer via zijn kunst wil verbeelden.
Hoe het zwart afschrapen,
de smaak van zwart,
de klank van zwart,
de zwartheid van zwart?
Hoe het zwart raspen,
zijn voedsel, zijn deeg,
totdat de specerij van het wit
in zijn kieren is doorgedrongen?
Hoe het zwart overstromen
met een visie in staat het te belopen
en op zijn bodem iets anders te vinden
dan het spoor van de dood?
Hoe in het zwart andere kleuren vinden,
blauwzwart, roodzwart, liefdezwart, zelfmoordzwart,
of in zijn ingewand eenvoudig verkruimelen
de kleur van het leven van de mens?
(Uit Verticale Poëzie VII, 88, vertaling : Mariolein Sabarte Belacortu
uitgeverij Wagner & Van Santen, 2002)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten