Lentekriebels...tuinkriebels...

(Luik Park nabij La Boverie - februari 2022 - eigen foto)

 Wie een tuin(tje) heeft weet dat de lente je dringt 

om in je tuin te werken.

Wie in deze eerste lentedagen wandelt, ziet rondom

allerlei tuinen en tuintjes en vermoedt ook tuinen 

achter muren of dichte hagen. Soms denk je dan:

ik zou wel even die verborgen tuin willen zien,

vooral als dit in een dichtbebouwde stadscentrum is.

Maar in onderstaand gedicht van Jos van Hest

is er meer aan de hand. Poëzie die speelt met taal, 

betekenissen en vorm.

VERBORGEN TUIN

voortuin achtertuin zijtuin

kruidentuin knollentuin theetuin

hoftuin proeftuin geveltuin

stoeptuin daktuin speeltuin

moestuin fortuin bloementuin

volkstuin rotstuin groentetuin

wintertuin zomertuin dierentuin

rozentuin binnentuin heemtuin

kersentuin vlindertuin kloostertuin

dwaaltuin schooltuin & tovertuin

(uit: De tuin, nr. 31 van het tijdschrift DICHTER, 

uitg. Plint, 2024, blz. 13)

 

Een nobel lentelied

 In 2025 verscheen bij Nijgh & Van Ditmar de Nederlandse vertaling van de verzenbundel Ik leg de avond in een la van de Koreaanse dichteres Han Kang (1970).  Deze vertaling uit het Koreaans werd bezorgd door Mattho Mandersloot. Kang ontving in 2024 de Nobelprijs voor literatuur. Deze erkenning zal het wellicht gemakkelijker hebben gemaakt om die bundel uit 2013 alsnog te vertalen en uit te geven. Daaruit dit gedicht (blz.10-11).

LIED BIJ DAGERAAD

In de kier

tussen het lentelicht

en de uitdijende duisternis

(12 april 2020 - eigen foto)

flakkert

een halfdode ziel

en ik sluit mijn lippen

Lente is lente

Adem is adem

Ziel is ziel

En ik sluit mijn lippen

Tot waar strekt ze zich uit?

Tot waar dringt ze door?

Ik wacht af

Zodra de kier zich sluit spreid ik mijn lippen

Zodra mijn tong ontdooit

spreid ik mijn lippen

Nog een keer

Nog een keer

Het is Pasen!

 PAASLIED

(eigen foto)

De dood kwam langs

en wou naar zee wij

gingen met hem mee

ik wist de tulpen

in hun vaas de wijn

nog in het glas en

lente is een haas die

huppelt door het gras

(Guus Luijters - Het geluid van de lente. Lentegedichten 

ingeleid door Ingmar Heytze, uitgeverij 521, Amsterdam, 2001, blz. 56)

April

April kan zo grillig zijn, 

(treurwilg april 2020)

het ene moment zomers vol aanzwellend leven en 

het volgende moment ijskoude gure wind 

die de bloesems in hun knop aanranden.

En zo schuurt april aan ons en weten we ons

overgeleverd aan de grillen van het leven.

Zo lees ik het vers van Hubert van Herreweghen

(1920-2016) uit zijn bundel Karakol (blz. 24, 1995, Tielt).

MIDDAG IN APRIL

Noen.

Pal.

Van glas.

Van onzichtbare zijde.

Van niets.

Hoe breekbaar alles

op dit ogenblik,

't zou plots aan scherven

kunnen vallen, alles, en het al bederven,

tot stof ontploft,

het land, de lucht en ik.

Misschien is het gebeurd,

is de zijde al gescheurd.

Dan zijn wij een herinnering,

die morgen naar het heden beurt.

 

Picasso revisited - 3 -

 Het was een heel lange tijd geleden dat ik nog in het Picasso Museum was in Parijs. Het was dan ook niet alleen een mooi terugzien van vele werken van Picasso, maar ook de sedert ca. 2010 heringerichte museumzalen zorgden voor een aangename verrassing.

Er werd verbouwd en bijgebouwd en gerestaureerd... en het resultaat is de moeite. Hier enkele foto's, een van een trappenhal en een doorkijkje bij een gang tussen twee gedeeltes van het museum.

(eigen foto's)

Picasso revisited - 2 -

 Picasso terug zien in Parijs... een feest en prikkeling voor oog en geest. 

Je ontdekt telkens weer de veelzijdigheid van deze kunstenaar... 

Hij schilderde, tekende, maakte keramiek, sculpteerde in steen of hout, 

maakte portretten, landschappen, zelfportretten, stillevens, herinterpretaties van vroegere meesters...

Hier nog enkele aspecten van de duizendpoot Pablo Picasso (1881-1973).

Zelfportretten...

(eigen foto)

Keramiek...

(Spaanse schotel versierd met een kleine uil 1957 - eigen foto)

Beeldhouwwerken...

(Tête de femme 1931 - eigen foto)

Picasso revisited - 1 -

 Midden februari bezocht ik na vele jaren nog eens het Picasso Museum in Parijs. Het is altijd weer verwonderlijk hoe deze man een onstuitbare scheppingsdrift had die hem altijd weer deed zoeken om met verschillende vormen en materialen uitdrukking te geven aan diverse menselijke emoties. Natuurlijk ook altijd weer de liefde tussen man en vrouw en het vrouwelijke lichaam.

Zoals dit schilderij uit 1919 met als titel  'Les amoureux' (de verliefden of geliefden) : een dansend paar dat met de benen zwaait (je hoort net niet de opzwepende muziek) en wier lichamen als het ware rondslingeren en kranten vertrappen (en zo als het ware de wrede rauwe wereld buitensluiten). De kubistische stijl zorgt voor gefragmenteerde figuren, die daardoor ook in hun kwetsbaarheid getoond worden. Dit zou je ook kunnen interpreteren als het onvermogen om de geliefde andere helemaal te kunnen (be)grijpen.  In de rechterbovenhoek vermeldt Picasso zijn voorganger Eduard Manet, die ook een aantal koppeltjes heeft geschilderd, en waarvan wij weten dat Picasso een grote bewondering voor hem koesterde.

(Picasso : Les amoureux 1919 - eigen foto)

En uit 1970 nog een verliefd paar, met terug het thema muziek. Het is een werk dat op één dag is gemaakt, nl. 27 oktober 1970, "Nu couché et homme jouant de la guitare". De ogen van de beide figuren zijn prominent aanwezig, zoals verliefde mensen in elkaars ogen kunnen verdrinken. 

(Picasso : Nu couché et homme jouant de la guitare 27.10.1970- eigen foto)