Philip Guston te gast bij Picasso in Parijs - 1 -

 Tijdens een bezoek aan Parijs midden februari stond ook de expositie in het musée Picasso op het programma met als gast de Amerikaanse schilder en karikaturist Philip Guston (1913-1980).

De tentoonstelling focuste op maatschappijkritisch werk van Picasso en Guston. Beide artiesten hebben politiek machtsmisbruik aan de kaak gesteld in hun werk in schilderijen en grafisch werk met vaak veel gevoel voor wrange humor. Deze thematentoonstelling kreeg als toepasselijke titel dan ook De ironie van de geschiedenis. Deze expo liep tot 1 maart...

Guston begon na de Tweede Wereldoorlog zijn kunstenaarschap onder de invloed van het abstract expressionisme met dominante figuren als Jackson Pollock, Willem De Kooning en anderen die vooral in New York actief waren. Maar in 1966 brak Guston met de abstractie en zijn figuratieve werken baadden in een cartooneske sfeer.

In de periode van president Nixon (1969-1974) schreef de Amerikaanse auteur Philip Roth in 1971 "Our Gang", een politieke satire op het beleid van Nixon met zijn machtshonger, graaizucht en kuiperijen. Guston reageerde op dit boek met een reeks van meer dan 80 tekeningen, de zogenaamde Nixon Papers. Uit die reeks waren er in Parijs tientallen te zien. De neus van Nixon en de zware bril van zijn rechterhand en buitenlandminister Henry Kissinger vormen de visuele rode draad doorheen deze tekeningen. 

We zien hieronder verwijzingen naar het privé-vakantie-domein van Nixon in Florida deels betaald door belastinggelden en maffiagelden, zijn toenaderingspolitiek tot communistisch China (in koude oorlogtijden!), de militaire wapensteun aan Israël tijdens Jom Kippoeroorlog in 1973 en de oorlog in Vietnam(de bamboe kar).

(eigen foto's)

 

Fondation Cartier is verhuisd - 4 -

 De veelzijdige en diverse collectie van de Fondation Cartier krijgt in het centrum van Parijs een nieuwe thuis. De vele facetten binnen deze verzameling hedendaagse kunst belichten wil ik niet. Na de vorige berichten hier nog een laatste keer even stilstaan. In de hedendaagse kunst bezinnen vele artiesten zich over hun plaats in en relatie met de kunstgeschiedenis.

De Chinese artiest Huang Yong Ping maakte een installatie bij de foto van een bijeenkomst van vooraanstaande Westerse artiesten in Basel 1985. We zien er onder anderen Beuys, Kiefer en Kounellis. Voor de foto zien we een tafel met banken en daarop stapels papieren en boeken, die echter even in een wasmachine zijn gepasseerd. De tot een papieren brij gereduceerde teksten van de eens zo toonaangevende kunstenaars stelt vragen over hun relevantie en invloed. 

(installatie van Huang Yong Ping - eigen foto) 

David Hammons op zijn beurt stelt vragen over de fascinatie voor etnische kunst uit Afrika. Wat voor mensen ter plekke meestal rituele voorwerpen zijn worden tot een vorm van fetisj gemaakt door Westerse kunstenaars. Zijn installatie met een ceremonieel masker dat afgeschermd is door metalen draden stelt vragen over de relatie tussen de Afrikaanse leefwereld en de Westerse kunstscène. 

(David Hammons : The Mask -  eigen foto)

Fondation Cartier is verhuisd - 3 -

 In hartje Parijs bevindt zich naast/tegenover het Louvre de Fondation Cartier voor hedendaagse kunst. 

In de openingstentoonstelling zien we de verscheidenheid van de collectie en de accenten binnen de verzameling duidelijk weerspiegeld. Binnen de collectie Cartier ligt de focus onder anderen op het klimaat en het belang van de natuur. Bossen, bomen, ongerepte natuurgebieden en hun bewoners zien we dan ook vaak.

De regio Gran Chaco (grensgebied Paraguay-Brazilië-Argentinië-Bolivië) is een gebied met grote biodiversiteit die onder druk staat. We zien artiesten uit die regio met een eigen beeldtaal uitdrukking geven aan hun relatie met hun leefomgeving.

(Gran Chaco artiest Jorge Carema - eigen foto)

(Gran Chaco artiest Marcos Ortiz - eigen foto)

Nog in de sfeer van aandacht voor bossen en bomen zien we er ook een werk van de Italiaanse artiest Giuseppe Penone die met chlorofyl een bomenlandschap oproept (Il verde del Bosco).

(Guiseppe Penone : Il Verde del Bosco - eigen foto)

Fondation Cartier is verhuisd - 2 -

 Sedert 40 jaar stelt Fondation Cartier hedendaagse kunst tentoon én verzamelt deze. Dank zij hun verhuis naar de Place du Palais Royal kunnen ze nu hun collectie tonen. Ze tonen nu een "Exposition générale" waarbij de verschillende accenten van de collectie aan bod kunnen komen. Individuele artiesten, architectuur, urbanisatie, klimaatveranderingen... worden labyrintisch gepresenteerd doorheen de voortdurend wisselende zalen en zaaltjes en verschillende niveaus. 

De Japanse schilder Tadanori Yokoo werd gevraagd om de meeste van de individuele artiesten die een plek hebben in de collectie van de Fondation Cartier te portretteren. 

In deze 'Exposition générale' hangen ze samen en vormen een indrukwekkend geheel. Een picturale hommage aan vele hedendaagse artiesten. Hier een gedeeltelijk overzicht en enkele in close up. 

(Tadanori Yooko in Fondation Cartier- eigen foto's)

Fondation Cartier is verhuisd - 1 -

 Sedert oktober 2025 is de Fondation Cartier, een stichting voor hedendaagse kunst in o.a. Parijs, verhuisd van de Boulevard Raspail naar het hartje hartje Parijs aan de Place du Palais Royal. De glazen kubus werd verruild voor statige herenhuizen, de periferie voor het centrum.

Een hele huizenblok moest daarom binnenin helemaal verbouwd worden en dat is grondig gebeurd. Er werden muren weggehaald en manipuleerbare niveaus ingericht. Zo ontstaan er tussenverdiepingen waardoor de bruikbare expositieruimte binnen toeneemt ondanks de vaststaande buitenconstructie. Als bezoeker/toeschouwer wandel je in een labyrint met doorkijkjes, kleine zijkamertjes en uitzicht op de rue de Rivoli en het Louvre langs de andere kant van deze straat.

De 40ste verjaardag van deze stichting heeft met deze verhuis zichzelf opnieuw uitgevonden en op de kaart gezet, dat is het minste wat je kan zeggen.

(Fondation Cartier Parijs - zaalzichten eigen foto's)

Le ciel au-dessus de Paris

Midden februari enkele dagen in Parijs rondgeslenterd 

en vooral tentoonstellingen bezocht. 

Het natte weer was ook een mooi excuus, 

voor zover je een excuus zou nodig hebben 

om een museum te bezoeken. 

De dreigende luchten en 

de gietende regen gaven wel 

de kans om mooie foto's te nemen. 

(eigen foto - vanuit fondation Louis Vuitton woensdag 11 februari namiddag)

(eigen foto - buurt La Bourse woensdagavond 11 februari)

Gedateerd - vier maart

 

De Poolse dichter Stanislaw Baranczak (1946-2014) noteerde in zijn winterdagboek dat hij door een park liep op een grijze vierde maart in het jaar 1980. Vandaag is het vier maart en dit vers kan ons nog altijd tot mijmeren aanzetten.

Geen wereldschokkende gebeurtenis wordt in dit vers herdacht, maar daarom niet minder belangrijk.

4 - 3 - 80 : MISSCHIEN TOCH

              (uit : Winterdagboek)

Eigenlijk zou ik iets moeten doen, ze op een of andere manier moeten

waarschuwen, ze met zwaaiende armen te hulp schieten, schreeuwen

stop, dat heeft geen zin, maar als ik zie

hoe in het grauwe maartse park tussen de rijen kale acacia's

de jongen die voor mij loopt, tweemaal zo jong

en echt als ik, eerst schuchter dan vermetel

zijn arm om het middel van het meisje slaat, alsof hun nooit

iets zou kunnen overkomen, alsof zij niet datzelfde moment,

zij ook, afliepen op ...

denk ik dat er misschien toch nog ergens hoop is

(uit : Na de dood stond ik midden in het leven. Kopstukken van de naoorlogse Poolse poëzie. Vertaling Maarten Tengbergen. Uitg. P, Leuven, 2008, blz.  272)

Zie hoe de dichter een spanning opbouwt en weet dat hij als docent literatuur scherp in de gaten werd gehouden door het toen communistische autoritaire regime en gevoelig was voor de dreigende politieke situatie (inderdaad zou kort daarna de generaal Jaruzalski de macht overnemen en de vijs nog meer aanspannen). 

Dan kan je vermoeden waarvoor hij dit jonge koppeltje wilt waarschuwen. 

En dan zijn laatste lijn zonder punt... een open einde...