De bekoring van de zee - eb

(eigen foto Nieuwpoort 27 maart 2017)

 

Niet alleen schilders en fotografen worden bekoord door de zee;

niet alleen de kleine kinderen en hun (groot)ouders;

niet alleen dromers en durvers,

maar ook dichters...

Dichter Jan Van Meenen verzamelde 

menig zeevers in zijn bundel

De zee is een zij (Uitg. P, Leuven, 2019). 

Daaruit een vers over zee, water, 

verglijdende tijden 

en het pogen van een dichter.

'De horizon trekt het laken

alweer naar zich toe.'

EB

Dat het alweer de andere kant uit gaat,

ziltig aanzuigt, plaagziek aan je tenen trekt.

Je ademt diep en mee. Laat het weg willen

in je ontstaan.

Tijd schuift met z'n schaduwen en wij,

door lagen lucht gedragen deinen uit,

raken alweer verzoend met het papier

in onze handen, de zoemende woorden

en het licht dat langzaam

voor ons sterft.

(Van Meenen, Jan, De zee is een zij, 2019, blz. 44)

de bekoring van de zee

 De zee bekoort, vraag het maar aan Stephan Vanfleteren 

(zie berichten hier van 5, 7 en 9 december laatstleden).

Kijk maar mee hier aan de dijk van Mariakerke 

op 1 maart 2017.

(eigen foto)

2026... wat zal het worden?

(Nieuwpoort 28 maart 2017 - eigen foto)

 Nieuwjaar . . .

laat ons elkaar het goede toewensen,

laat ons elkaar ons beste zelf toewensen,

laat ons elkaar elkaar toewensen...

Mijn beste wensen bij de start van een nieuw jaar,

een jaar met vele vraagtekens...

zoals ook de Indiase dichter Rabindranath Tagore

(1861-1941), Nobelprijswinnaar literatuur 1913,

schreef in een van zijn Wijzangen, wellicht zijn bekendste

gedichtenbundel.

Het leven als een vaartocht... een cliché maar

een dat nog altijd beeldkracht behoudt.

WIJ-ZANGEN

 

12

Een heerlijke zachte bries

streelt het sneeuwwitte zeil.

Nog nooit schoof een boot

zo bevallig over de stroom.

     Brengt hij kostbare schatten?

     Vanwaar is hij vertrokken?

     Mijn geest dwaalt op het strand,

     waar nog alles mogelijk is.

In de verte rolt de donder

door dichte regensluiers

en breekt het wolkendek open

voor een vluchtige zonneglimp.

     O Bootsman, wie zijt Gij?

     Brengt Gij vreugde of verdriet?

     Wat zal het worden?

     Zullen we gelukkig zijn?

(uit: De mooiste van Rabindranath Tagore. Samengebracht door Koen Stassijns en Ivo van Strijtem. uitg. Lannoo, Tielt, 1998, blz. 60, vertaling Dr. Jan Gysen)

de bekoring van Raveel

In de Vlaamse kunstenwereld heeft de eigenzinnige Roger Raveel (1921-2013) een apart oeuvre geschapen met tekeningen, grafiek, schilderijen, installaties en performances. Ook al bleef hij meestal heel dicht bij huis (de Oost-Vlaamse Leiestreek rond Machelen), toch was hij heel vertrouwd met wat er internationaal gebeurde. Altijd weer ben ik bekoord door de schijnbare eenvoud van zijn werk.

Daarin ben ik niet alleen, de streekgenoot en woordkunstenaar Paul Demets (1966) heeft in het werk van Raveel al veel inspiratie gevonden voor zijn gedichten. De bundel Het web van omtrek uit 2021 bevat enkel poëzie die ontstaan is uit een vonk die oversloeg van een werk van Raveel. Zo ook ontstond onderstaand vers bij een tekening van Raveel 'Zonder titel' uit 1951. 

(Roger Raveel : Zonder titel 1951 )

In dit gedicht worden vele facetten van het werk van Raveel opgeroepen : thema's als betonmuren en witte palen; zijn kleurenpalet met rood,wit,groen,geel en blauw; zijn performances met zijn stootkar. De openingszin vind ik waard een levensmotto te zijn, zeker in onze consumptiesamenleving.

Alles is het waard om gezien

te worden: de theekan in chroom,

de betonmuur en de witte palen,

de kar waarmee je de dingen voor je uit

duwt. Alles kijkt ons aan, onbeschroomd,

en maakt zijn rauwe kleurenklank

van rood, wit, groen, geel en blauw.

Onze aanwezigheid daartussen : een oponthoud.

Alles heeft zijn plaats in de ruimte.

De dingen zijn met hun geest beladen

die rust. Maar ook zijn hier aanwezig

het toeval, het stamelen, de menselijke fout.

(uit Demets, Paul, Het web van omtrek, uitg. Poëziecentrum, Gent, 2021, blz. 52)

de bekoring van Venetië

(eigen foto juni 2019)

 Wie er eenmaal is geweest, vergeet het nooit meer.

Venetië ... de stad overgeleverd aan de zee,

de stad overgeleverd aan een zee van toeristen,

de stad overgeleverd aan de kuren van de rijken,

de stad overgeleverd aan schilders en dichters...

FONDAMENTE NUOVE, VENETIE

Schoonheid, zei Stendhal, is nooit iets anders

dan belofte van geluk. Het groeiend verre

waarin behouden en bewaard had willen zijn.

Voortschrijdende onthechting van pleisterwerk

in de schone dode stad; der wereld stofkens

hier op te likken, zilte kalk, belofterest

in vensternis. Aan de Inham van Erbarmen

waar water bijna onweerstaanbaar aanzegt

dat alles water is, wellust en verdrinking.

Een schim te omarmen bij nacht, dromend al

een schim te zijn, die niet nog sterven moet.

En zie - ik boog allengs gevleugeld,

mij liefdevol over de zonsopgang in de diepte.

(Brassinga, Anneke in : Suburbia. De mooiste gedichten over de stad uit Nederland & Vlaanderen. Verzameld door Johan Van Cauwenberghe, uitg. P, Leuven, 2003, blz. 208)

Tweeduizend kaarsjes voor de lezenaar

(eigen foto)

 Vandaag lees je hier de 2000ste post van 'op mijn lezenaar'.

Taal (vooral dan poëzie) en beeld (tentoonstellingen, schilderijen, foto's) vormen de vaste componenten. 

Dank je wel, jij trouwe bezoeker van deze blog.

Dank je wel, jij die van tijd tot tijd even meeleest.

Dank je wel, jij die toevallig eens passeert.

Vandaag dus vier ik dit moment met beeld en taal, hoe anders??

Een foto van tijdens een wandeling in de buurt van Zwevegem-Knokke toont een paar schoenen op de leuning van een voetgangersbrug over het kanaal Kortrijk-Bossuit. 

De foto is genomen op 27 februari 2021, putje winter dus, en weet je nog, in coronatijd. 

Wat doen zo'n paar schoenen midden de dag verlaten op zo'n plaats? Er schuilt iets poëtisch in dat beeld. 

Er schuilen vele verhalen in zo'n beeld. 

Ieder kan er zijn eigen verhaal bij verzinnen.

Deze schoenen veranderen in dromen.

Deze schoenen veranderen in reizen.

Deze schoenen veranderen in visioenen.

Deze schoenen veranderen in een afwezigheid

die om aandacht vraagt.

Deze schoenen vragen een passend woord,

een vers om mee te stappen naar nieuwe verwondering.

Zoals dit vers van Roberto Juarroz (1925-1995)

uit zijn Elfde verticale poëzie. Undécima poesia vertical

(uitg. P, Leuven, 2001, blz. 88 - vertaling : Guy Posson)

Woorden zijn geen talismans.

Maar gelijk welk ding kan

veranderen in poëzie

als het passende woord het aanstipt.

Dat heeft niets vandoen met magie of alchemie.

Het gaat erom de dingen anders te denken,

ze anders te bevoelen,

woorden die ze verslijten links te laten liggen

en af te gaan op woorden die ze zingen,

woorden die ze optillen in de wind

als spijkers vlammend van verwondering.

Staken veranderd in sterren,

schoenen om kruisigingen te schoeien,

blinde ogen open op de rug van de dag,

visioenen opgespaard voor een nieuw ontwaken,

tederheid opgeschort om liefde te vrijwaren.

Het gaat er enkel om een andere stem te scheppen:

de afwezige stem naar binnen in de dingen.

(Roberto Juarroz ©Fondacion Urbe)

Zalig Kerstfeest gewenst

 Graag aan allen die deze blog lezen : 

een warm Kerstfeest gewenst,

met een woord en een streepje Bach.

KERSTORATORIUM

Trompetten en pauken

koningsinstrumenten

ze worden bespeeld in paleizen

Fluiten en hoornen

herdersinstrumenten

ze worden bespeeld in dorpen

Maar JSB zag dat net even anders

aan hoven weerklinken de zachte

klankkleuren van de herder

In de stal

jubelen koningsklanken

in het vreemdelingentehuis

slaan de pauken

een ander geluk

(Sölle, Dorothee in : Was alles maar Bach. Zesenveertig gedichten over Johann Sebastiaan, bijeengebracht door René Smeets, uitg. P, Leuven, 2020, blz.30)

En zo klinkt het openingsstuk "Jauchzet Frohlocket" van het kerstoratorium (BWV 248) door het Thomanerchor Leipzig met het Gewandthausorkest onder leiding van Georg Christoph Biller...