Doorheen de jaren daalt het besef in,
voor de een vroeger, voor de ander later,
 |
| (kasteelpoort Gaasbeek - eigen fot mei 2016) |
ondanks alle bankgegevens, medische data en
administratieve schema's die beweren
iets gestandaardiseerd zinnigs mee te delen over iemand.
Hoe gewoon menselijk ook, elke mens is ook weer ongewoon.
Het is zoals met welke bril je naar jezelf en je omgeving kijkt.
Het is zoals met welke sleutel je probeert
toegang te krijgen tot jezelf en je omgeving.
Willen begrijpen en tegelijk weten
dat dit verlangen nooit helemaal zal ingevuld worden.
Dank zij een vriendschapsgift kwam dit gedicht tot mij
en wil ik het nu delen met jij.
De poëzie van de vriendschap op zijn mooist...
TOT BETER BEGRIP
Er is ook de lezer die wil begrijpen
wat er staat. Hij is de heuvel op gegaan
met in zijn hoofd een bos sleutels,
die hij een voor een in alle gaten wil steken
die nog moeten oplichten onder zijn blik.
Onder een eik gaat hij zitten, leest
urenlang, dieper en dieper. Alles klopt.
De zon schijnt, de bomen ruisen.
Tevreden dommelt hij in,
de sleutelbos stil in zijn dromende hoofd,
waarin iemand de heuvel op gaat,
een liedje fluitend.
Nu pas hoort hij het ook.
(uit: Ducal, Charles, Tijd voor vrede, Uitg. Atlas Contact, Amsterdam, 2025, blz. 46)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten