Nog enkele foto's van de tentoonstelling van Marc Deconinck in de galerie Beausite (7 april 2017).
vrijdag 28 april 2017
maandag 24 april 2017
Lente-dicht
Als je op deze blog het label 'lente' aanklikt zal je zien hoe andere dichters over de lente hebben gedicht, en hoe elkeen een ander accent legt en een andere stem is.
De oud-leraar Leo Vroman schrijft als hij al heel ver in de tachtig is over de lente terwijl hij terugdenkt aan zijn colleges en zijn oud-studenten. Een eenvoudig klassiek sonnet dat op zijn manier ook weer de vluchtigheid aangeeft, heel anders dan Bashö deed.
LENTE, LENTE
Uit iedere lente
ontkiemt in de scholen
het lekkere jolen
van andere studenten.
In een zelfde lokaal
zullen kinderen leven,
andere, maar allemaal
even jong. Even,
en zo onthutsend zoet
als het warm wordt buiten
ontspruiten weer zaden,
breekt oorlog weer uit en
verwarmt weer de paden
met gutsend bloed.
(uit de bundel: Tweede verschiet. Gedichten, uitg. Querido, 2003, blz. 119)
De oud-leraar Leo Vroman schrijft als hij al heel ver in de tachtig is over de lente terwijl hij terugdenkt aan zijn colleges en zijn oud-studenten. Een eenvoudig klassiek sonnet dat op zijn manier ook weer de vluchtigheid aangeeft, heel anders dan Bashö deed.
| (Luxemburg voorjaar 2007) |
LENTE, LENTE
Uit iedere lente
ontkiemt in de scholen
het lekkere jolen
van andere studenten.
In een zelfde lokaal
zullen kinderen leven,
andere, maar allemaal
even jong. Even,
en zo onthutsend zoet
als het warm wordt buiten
ontspruiten weer zaden,
breekt oorlog weer uit en
verwarmt weer de paden
met gutsend bloed.
(uit de bundel: Tweede verschiet. Gedichten, uitg. Querido, 2003, blz. 119)
zaterdag 22 april 2017
Een feest van reflecties
Gedurende een tiental dagen in maart was er in het KADOC in Leuven een tentoonstelling met een installatie van Rudi Knoops. Hij is op zoek naar de magie van spiegelende cilinders via zijn werk Speculum Musurgica.
We zien zeven zangers van het Huelgas Ensemble die enkele zevenstemmige composities van Patrus Alamire tot leven brengen. We horen hun stemmen en zien de zangers in cilindrische spiegels.
De klank, de donkere ruimte en daarin de zeven cilindrische anamorfosen. Een betoverende ervaring.
De foto's die ik nam roepen op een zeer gebrekkige wijze iets op van de magie van dat spel van zang en reflecties.
We zien zeven zangers van het Huelgas Ensemble die enkele zevenstemmige composities van Patrus Alamire tot leven brengen. We horen hun stemmen en zien de zangers in cilindrische spiegels.
De klank, de donkere ruimte en daarin de zeven cilindrische anamorfosen. Een betoverende ervaring.
De foto's die ik nam roepen op een zeer gebrekkige wijze iets op van de magie van dat spel van zang en reflecties.
![]() |
| (13 maart 2017 ; O-L-Vr ter Koortskapel, KADOC, Leuven) |
donderdag 20 april 2017
dinsdag 18 april 2017
Lente-vers
De lente is altijd al een belangrijke inspiratiebron geweest voor kunstenaars. In beelden, in klanken en in woorden wordt de lente getoond en bezongen.
De Nederlandse dichteres Ida Gerhardt doet het met woorden vanuit haar gevoeligheid voor de klassieke letterkunde. Deze benadering vraagt nu misschien wat meer inspanning van de lezer, maar vele van haar gedichten zijn die inspanning waard.
Hier een lentegedicht uit haar bundel "De hovenier".
LENTE
Voorzichtig beginnen te spelen
binnen een groenende koelte,
de bloemen met name te groeten
en van het hart te ontsluiten
aarzelende kamers.
Het brood met elkander te delen,
de koele beekval te voelen.
En in de avond te wachten
de bevende witte vlinders:
de kamperfoelie gaat open.
(uit: Verzamelde gedichten, uitg. Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1985, blz. 330)
De ontluikende natuur, de ontluikende liefde, de verwondering, de breekbaarheid en betovering van het prille begin...het is allemaal aanwezig in dit korte gedicht, beheerst, ingehouden, maar juist daardoor vol belofte en kracht.
De Nederlandse dichteres Ida Gerhardt doet het met woorden vanuit haar gevoeligheid voor de klassieke letterkunde. Deze benadering vraagt nu misschien wat meer inspanning van de lezer, maar vele van haar gedichten zijn die inspanning waard.
Hier een lentegedicht uit haar bundel "De hovenier".
LENTE
Voorzichtig beginnen te spelen
binnen een groenende koelte,
de bloemen met name te groeten
en van het hart te ontsluiten
aarzelende kamers.
Het brood met elkander te delen,
de koele beekval te voelen.
En in de avond te wachten
de bevende witte vlinders:
de kamperfoelie gaat open.
(uit: Verzamelde gedichten, uitg. Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1985, blz. 330)
De ontluikende natuur, de ontluikende liefde, de verwondering, de breekbaarheid en betovering van het prille begin...het is allemaal aanwezig in dit korte gedicht, beheerst, ingehouden, maar juist daardoor vol belofte en kracht.
zondag 16 april 2017
Pasen 2017
Voor deze paasdag heb ik bij elkaar gelezen een voorstelling van Giotto (1266/67 - 1337 ) bij een gedicht van Rilke (1875-1926).
DE VERREZENE
Tot het laatste was hij niet in staat
haar te weigeren, of te verbieden
dat haar liefde fierheid in haar wekte;
en ze zonk aan 't kruis neer in 't gewaad
van een lijden dat haar overdekte
met de pronkjuwelen van haar liefde.
Maar toen zij daarna, om hem te zalven,
't graf opzocht, met tranen van verdriet,
was hij al verrezen, harenthalve,
om haar inniger te zeggen: Niet-
In haar grot pas zou tot haar doordringen
hoe hij haar, gesterkt door eigen dood,
eindelijk des balsems leniging en
't voorgevoel van aanraking verbood,
om uit haar een minnares te vormen
die zich niet meer naar haar liefste neigt,
daar zij immers, door enorme stormen
aangegrepen, aan zijn stem ontstijgt.
(Vertaling door Peter Verstegen, in Rainer Maria Rilke, Nieuwe gedichten. Het andere deel., uitg. van Oorschot, Amsterdam, 1998, blz.67)
Twee kleine bemerkingen bij de tekst:
-op het einde van de tweede strofe: Niet, dit verwijst naar het verhaal uit het Johannesevangelie (hfst. 20, 17) waarbij Jezus tot Maria Magdalena zegt; Noli me tangere, raak mij niet aan;
-bij het begin van de derde strofe: in haar grot, dit verwijst naar de overlevering dat Maria Magdalena later in Zuid-Frankrijk zou terecht gekomen zijn waar zij als kluizenares in een grot zou geleefd hebben.
DE VERREZENE
Tot het laatste was hij niet in staat
haar te weigeren, of te verbieden
dat haar liefde fierheid in haar wekte;
en ze zonk aan 't kruis neer in 't gewaad
van een lijden dat haar overdekte
met de pronkjuwelen van haar liefde.
Maar toen zij daarna, om hem te zalven,
't graf opzocht, met tranen van verdriet,
was hij al verrezen, harenthalve,
om haar inniger te zeggen: Niet-
In haar grot pas zou tot haar doordringen
hoe hij haar, gesterkt door eigen dood,
eindelijk des balsems leniging en
't voorgevoel van aanraking verbood,
om uit haar een minnares te vormen
die zich niet meer naar haar liefste neigt,
daar zij immers, door enorme stormen
aangegrepen, aan zijn stem ontstijgt.
(Vertaling door Peter Verstegen, in Rainer Maria Rilke, Nieuwe gedichten. Het andere deel., uitg. van Oorschot, Amsterdam, 1998, blz.67)
Twee kleine bemerkingen bij de tekst:
-op het einde van de tweede strofe: Niet, dit verwijst naar het verhaal uit het Johannesevangelie (hfst. 20, 17) waarbij Jezus tot Maria Magdalena zegt; Noli me tangere, raak mij niet aan;
-bij het begin van de derde strofe: in haar grot, dit verwijst naar de overlevering dat Maria Magdalena later in Zuid-Frankrijk zou terecht gekomen zijn waar zij als kluizenares in een grot zou geleefd hebben.
![]() |
| (Scrovegni kapel Padua, detail ) |
zaterdag 15 april 2017
Abonneren op:
Posts (Atom)









