Berlinde de Bruyckere in Hof van Busleyden

Nog tot 12 mei is in Mechelen een mooie tentoonstelling te zien met recent werk van Berlinde de Bruyckere, dat een dialoog aangaat met de "Besloten Hofjes" (16e eeuw) gemaakt door ons onbekende religieuzen en begijnen.
Hier enkele details van werken van Berlinde de Bruyckere.

Vrouwen baas in Hof van Busleyden

In Mechelen staat het Museum Hof van Busleyden in het teken van vrouwen. De vaste collectie van dit onlangs geopende stadsmuseum focust zich op de bloeitijd van de stad wanneer Margareta van Oostenrijk als landvoogdes der Nederlanden resideerde in Mechelen en zet ook de zogenaamde 'Besloten Hofjes' in de kijker, deze zestiende eeuwse retabelkastjes die helemaal opgetooid werden door begijnen en kloosterzusters. In de tijdelijke tentoonstelling (nog tot 12 mei) zien we nu recent werk van Berlinde de Bruyckere die zich liet inspireren door de Mechelse Besloten Hofjes.

In de Besloten Hofjes nemen (kunst)bloemen een belangrijke plaats in en bij vrouwelijke religieuzen dan vooral de lelie, symbool voor reinheid, trouw en menselijke broosheid. De titel van de expositie verwijst enerzijds naar deze symboliek, maar verwijst ook naar een verhaal uit de Metamorfosen van de Latijnse klassieke schrijver Ovidius. Anderzijds zijn er ook heel wat taferelen uit de Besloten Hofjes waar de beschutting van het geloof wordt verbeeld door een heilige onder wiens mantel men kan schuilen. Deze thema's (bloemen en mantel) uit de Besloten Hofjes inspireerden Berlinde de Bruyckere tot een eigen interpretatie op haar vertrouwde grote schaal.

In de tentoonstelling gaan de zestiende eeuwse Hofjes en hun thematiek een dialoog aan met onze tijd door bemiddeling van Berlinde de Bruyckere. Een boeiende dialoog, zeer de moeite waard om je als toeschouwer te laten bevragen.
Zie zelf maar...

Meten is weten: 5 seconden

In zijn bundel "Het zingen van de wereld" (uitgeverij Nieuw Amsterdam, 2017)  staat de dichter Marc Tritsmans vol verwondering stil bij o.a. de vier basiselementen van de fysica: water, lucht, aarde en vuur.  Deze verwondering mondt uit in dit mooie gedicht over onze ademhaling als mens, een zo vanzelfsprekend gegeven waar we gewoonlijk aan voorbij leven...

LUCHT

(eigen foto 30 maart 2018-
uit collectie Dr. Ghuislainmusuem Gent)

gelukkig beseffen we niet voortdurend hoe wankel        
en hulpeloos wij een leven lang balanceren
op de rand van de verstikkingsdood           

want om de vijf seconden slaan hersenen onopvallend
alarm, trekken middenrifspieren zich samen
ontvouwt zich de warme blaasbalg van onze longen

beluister dus af en toe verwonderd dit zachte ruisen
en voel het precieze ogenblik waarop zich in het diepst
van jezelf het wonder voltrekt, meer dan tien keer

per minuut wordt wat eerst nog buiten was helemaal
binnen, grijpen longblaasjes snel en precies wat nodig is
nemen afscheid van wat ons lichaam overbodig acht

dag en nacht worden wij omarmd en omhuld door deze 
onzichtbare, immer bescheiden metgezel die ons zelfs
bijstaat als wij bang en zinloos happen voor het laatst

(uit: Het zingen van de wereld, blz.17)

Ernst Pignon Ernst

In de vorige blogpost heb ik al verslag gedaan van de tentoonstelling over het werk van de Franse tekenaar Ernst Pignon Ernst in de Botanique in Brussel.
hier nog enkele foto's met details uit zijn werk.

Voorloper van street art: Ernst Pignon Ernst

Ernst Pignon Ernst (°1942 Nice) is zijn hele artistieke leven lang een maatschappelijk betrokken kunstenaar geweest, én door de keuze van zijn onderwerpen én door de keuze van zijn locaties.
Hij maakte tekeningen over sociale en actuele vragen, liet die afdrukken op groot formaat en hing ze dan op op plaatsen die verbonden zijn met deze tekening. In die zin kan je hem een voorloper noemen van 'street art'.
Zo realiseerde hij bijvoorbeeld een project in Soweto, Zuid-Afrika rond het thema AIDS. Hij tekende een sterke Afrikaanse vrouw die in haar armen het dode uitgemergelde lijk van haar dode zoon draagt. De afdruk hiervan bracht hij aan op meerdere plaatsen in de zwarte wijk Soweto en daarna ook in de wijk Warwick (stad Durban). Maar tegelijk maakte hij door dit werk associaties met de anti-apartheidsstrijd van de jaren 1970. Zijn technische kunnen verweeft hij met zijn kennis van de kunstgeschiedenis én met de maatschappelijke vraagstukken die hij rond zich ziet.
In de Botanique in Brussel was er tot 10 februari laatst een overzichtstentoonstelling. Op de valreep ben ik die nog gaan zien. Ik was zeer onder de indruk. Hier enkele algemene beelden.

(project rond Pasolini 1980)

(project Jean Genet 2006)

(Pieta Africaine  Soweto 2002)

(overzicht expo Botanique -8 februari 2019)

Woord en beeld: Guido Gezelle

 

Het water

Het water is een wonder ding

een wonder ding

om hooren;

bekooren

't kan de ooren.

't Water is zulk een wonder ding

een wonder ding

het zingt het blinkt het klinkt

't Water dat van de daken loopt

de daken loopt

in beken

die breken

die spreken

Het water is zulk een wonder ding

een wonder ding

het zingt...

Het water dat in de beke vliet

en henenschiet

zoo zachtjes

met lachtjes

en klachtjes

het water is zulk een wonder ding

het zingt het klinkt het blinkt

Het water dat in den zeekom ligt

den zeekom ligt

en suist

en ruischt

en buischt

dat water is zulk een wonder ding

een wonder ding

het zingt het blinkt het klinkt

Het water dat in den beker blinkt

den beker blinkt

den klaren

den raren

den waren

dat water is zulk een wonder ding

een wonder ding

bezonderlijk als me 't drinkt.

GUIDO GEZELLE

Dit gedicht luidop zeggen laat nog beter het klateren van het water tot zijn recht komen. Het helpt ook om de betekenis van bepaalde woorden of zinnen te vatten. Gezelle speelt hier met klanken en ritmes. Hij amuseert zich en laat ons meegenieten van zijn taal- en gedachtenspel.
Geniet maar, zou ik zeggen.

(zondag 20 januari Leie tussen Kortrijk en Bissegem)

Zonnige winterse sneeuwdag in het begijnhofpark van Kortrijk

(beide foto's 23 januari 2019)