In deze week van de poëzie breng ik elke dag niet één, maar twee dichters onder de aandacht, waarbij de ene duidelijk zijn beïnvloeding door de andere toont én zo zijn waardering en bewondering tot uiting brengt.
Op 26 december vorig jaar overleed dichter, vertaler en dagboekschrijver Leonard Nolens (1947-2025). Hij stond bekend als een romanticus, die zijn leven tot literatuur thematiseerde. Hij was geplaagd door angsten en twijfels over zichzelf als kunstenaar, hij was een perfectionist die zonder genade zichzelf en zijn werk onder het vergrootglas legde en nooit tevreden was. Onvervaard liet hij zijn lezers meekijken naar zijn kwetsuren en zijn pogingen om er mee om te gaan. Voor vele jonge dichters was en is hij een voorbeeld dat inspireert en confronteert, een ijkpunt in hun zoektocht. Zo ook voor dichter Peter Theunynck (1960), die in zijn bundel uit 2014 De benen van de hemel (uitg. Wereldbibliotheek), een cyclus publiceerde onder de titel IJkpunten. Daarin dit gedicht rond Leonard Nolens.
LEONARD
Een mes vindt zijn weg naar de muis
van een hand. Een glasscherf zuigt bloed
uit een duim. Een stuurbreuk, een klaplong,
een fugue. De sterkste verweert zich
met hamer of bat. De handigste bedient
zich van olie en zalf. De stilste incasseert.
Snede bij snede, littekens naar lengte
en kleur, kneuzingen per lichaamsdeel.
Ringmappen vol. Rijke collecties.
Hij legt de vreemdste verbanden, boort
harmonieën aan, krijgt pijn aan het zingen.
Puurt schoonheid uit gapende wonden.
(uit : Theunynck, Peter, De benen van de hemel, blz. 58)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten