Van tijd tot tijd wordt onze tuin bezocht door zwarte eekhoorns. Meervoud, hoewel er meestal slechts één te zien is,
 |
| (eekhoorn in tuin - december 2025 eigen foto) |
waren ze één keer met z'n tweeën. Midden een stad,
vlakbij een klein ingesloten park, sta je soms verwonderd
over de veelvoud aan dierlijk leven.
Dichter Marc Tritsmans observeert ook in zijn omgeving
eekhoorns en deze observatie mondt, zoals we mogen verwachten
van dichters, uit in een vers, gelezen in de Poëziekrant (nr. 2 van 2026).
In de takken, die ik tot daarnet
enkel van op de grond vaagweg
kon zien ontdek ik nu in het spoor
van deze watervlugge eekhoorn
een eerder onontwarbaar en geheim
netwerk van wegen en paadjes dat
zich in deze driedimensionale wereld
plots volledig ontvouwt. Mogelijkheden
duiken overal op en hoe onverwacht
speels gaat het er hier aan toe: telkens
tonen zich nieuwe ontsnappingsroutes en
uitdagende sprongen die onze veerkracht
en souplesse permanent testen. En het
zijn die scherpe nagels en mijn pluimstaart
die het verschil maken. Al snel is hoogte
geen enkel punt meer, vallen geen optie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten