Onweerstaanbaar zal de lente doorbreken, opspringen, ook al is het nu nog grijs en kil.
De eerste tekenen zie ik al in de kleine stadstuin die ik mag koesteren.
Zie maar mee...
De knollen van de voorjaarsbloeiers
die ik in november aan de grond heb toevertrouwd
beginnen te piepen tussen de houtschors.
De camelia knopt al volop.
Hoe geruststellend dat na de winter
de lente komt, altijd weer,
altijd eender en altijd anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten