In deze week van de poëzie breng ik elke dag niet één, maar twee dichters onder de aandacht, waarbij de ene duidelijk zijn beïnvloeding door de andere toont én zo zijn waardering en bewondering tot uiting brengt.
De Nederlandse dichter Thomas Möhlmann publiceerde in 2017 bij Prometheus Amsterdam de bundel Ik was een hond. Het tweede deel uit deze bundel is een cyclus van meer dan twintig gedichten met allemaal een titel die begint met 'we' onder de overkoepelende titel Alle vogels die hun vleugels uitslaan. Hierover meldt Möhlmann dat deze gedichten werden geschreven voor of dank zij een aantal mensen. Bij het gedicht We meten (blz. 55) noteert de dichter de naam van dichter Rutger Kopland (1934-2012).
Kopland publiceerde in 1975 de bundel Een lege plek om te blijven waar alle verzen cirkelen rond thema's als rouw, gemis, leegte. Het kortste gedicht uit deze bundel vertolkt in vier regels de sfeer van de hele bundel.
XIV
Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.
Möhlmann mijmert, parafraseert, borduurt verder, herkauwt
in zijn gedicht 'We meten' de thema's van de bundel van Kopland.
Dat vers is als het ware Kopland herbekijken
doorheen de ogen en de pen van Möhlmann.
Een parafrase die tegelijk een eerbetoon is aan zijn voorbeeld.
WE METEN
We vormen helemaal geen gaten in het landschap, we
vullen de leegte met ons koppig overeindstaan op
we passen en maken elkaar terwijl we omvallen
van het lachen met coördinaten en formules
minder bang, zelfs als we wilden konden we nergens
anders dan in onze eigen omtrek en elkaars gezelschap
schuilen, ik heb helemaal niemand nodig om niet zonder
je te kunnen, we moeten blijven ademen, tasten, strelen
we jagen of slapen, plukken elkaars grijze haren eruit
onze laarzen zakken steeds verder in de modder weg
we trekken grenzen, lachen en vervagen en alles
alles is zo scherp en helder en eenmalig om ons heen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten